ตริ๊ง ตริ๊ง
(นาฟ: อย่าลืมนัดคืนนี้) เวลา 6 โมงเย็นเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของฉันดัง
(แหวน: นัด?)
(นาฟ: แก่แล้วไงถึงได้ลืม)
(แหวน: เอ้า ลืมจริง นัดไรว่ามา)
(นาฟ: นัดกินดื่มกับเพื่อนกับฝูง แล้ววันนั้นแหวนก็ตกลงแล้วด้วย)
(นาฟ: ถ้าไม่มาคือเคือง) อะไรอะ นัดเมื่อไหร่ ไม่เห็นจำได้เลย ฉันเลื่อนแชตที่เคยคุยกับนาฟดู แล้วก็เจอว่ามีนัดไว้จริง ๆ ซึ่งฉันตอบว่า ‘เค’
น่าจะตอบตอนเบลอ ๆ แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นฉันต้องจำได้แล้ว
(แหวน: อ่อ เห็นละ)
(นาฟ: ใช้คำว่าเห็นแสดงว่าจำไม่ได้)
(แหวน: โอ๊ย จะมาน้อยใจอะไรคะ ว่าแต่นัดที่ไหน)
(นาฟ: ร้าน)
(แหวน: คลับนาฟอะเหรอ)
(นาฟ: ใช่ครับ)
(แหวน: เค ๆ เจอกัน) วางมือถือแล้วฉันก็นั่งอ่านเอกสารต่อ หลังจากให้แม่บ้านเอาขนมของว่างไปให้ลูก ฉันก็ชิ่งหนีมาขลุกอยู่ในห้อง นั่งทำงานที่ถูกส่งเข้ามาในเมล อายจะอยู่ตรงนั้น กลัวจะเจอคำถามที่ไม่กล้าตอบ
ตั้งแต่ขึ้นมาบนห้องฉันก็ย
