“ทีหลังถ้ารู้ว่าจะอ้วกอย่ากิน มันเสียของ” ผมกำลังบ่นให้กับคนเพิ่งตื่น เมื่อคืนเหมือนจะจบแค่ตรงนั้น ตรงที่ผมเกาหลังให้เธอไงครับ
แต่มันไม่ใช่ เพราะหลังจากนั้นเกือบหนึ่งชั่วโมงเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น
“จะพูดทำไม แกล้งลืมไปสิ” ตัวก่อเรื่องนั่งห่อตัวด้วยผ้าห่มอยู่บนเตียง
“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้อง ยังจะรั้น”
“ก็ไม่อยากเอาเปรียบไหมอะ”
“แล้วเป็นไง”
“อย่างน้อยก็เสร็จเถอะ” แหวนงึมงำเบา ๆ
“แล้วก็มานั่งเก็บอ้วกให้”
“ก็มันพะอืดพะอมนี่นา” แหวนก้มหน้าพูด ไม่รู้ว่าอายเรื่องเมื่อคืนหรือว่ารู้สึกผิดที่อ้วกให้ผมเก็บ
“ลุกไปอาบน้ำ จะได้ไปกินข้าว”
“อืม” เธอขานรับและออกจากผ้าห่ม เสื้อยืดตัวใหญ่ของผมปกคลุมถึงแก้มก้นของเธอ
ก็เซ็กซี่ดี
เห็นแล้วพอทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย แก้มก้นขาว ๆ เพราะเมื่อคืนผมไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในให้เธอ
สรุปแบบง่าย ๆ ไม่ยืดเยื้อให้มากมาย หลังจากที่เธอเอ่ยขอบคุณผมแล้ว ผมก็เกาหลังให้เธอ
