สองปีต่อมา...
“พ่อคับ พ่อคับ” เสียงลูกครับร้องเรียกคนเป็นพ่อ
“ครับลูก” น้ำเสียงอ่อนโยนขานรับลูกชาย สองพ่อลูกกำลังอาบน้ำในห้องน้ำ พ่ออาบให้ลูกค่ะ ส่วนฉันกำลังแต่งตัวให้ลูกจ๋า
“นี่ ๆ พ่อมีเหมือนลูกครับอะเปล่า” อะไรคือเหมือนกัน
“มีครับ”
“ขอดูหน่อยคับ”
“ไม่ได้ครับ ห้ามแบ่งกันดู”
“พ่อขี้งก” เสียงพึมพำของลูกครับเบาลงเรื่อย ๆ จะมีก็แต่เสียงหัวเราะของดินที่ยังดังมา
“ลูกครับมีอะไรจ๊ะคุณแม่ ทำไมมีเหมือนคุณพ่อ แล้วลูกจ๋ามีด้วยอะเปล่าจ๊ะ” ลูกจ๋าคงจะได้ยินเหมือนกันถึงได้มาถามฉัน
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ลูกจ๋ารอถามพ่อนะคะ” ฉันไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าที่สองพ่อลูกคุยกันน่ะหมายถึงอะไร เอาเป็นว่าให้คนเป็นพ่อตอบคำถามลูกเองแล้วกัน
และดินก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอุ้มลูกครับด้วยค่ะ ดินอุ้มลูกครับมาวางตรงหน้าฉันเพื่อให้ฉันแต่งตัวให้ลูกครับ
“โห ลูกสาวพ่อน่ารักจังเลย มาให้พ่อหอมแก้มหน่อยครับ” กางแขนรอใ
