2
ซ่า! ซ่า!
ครืนนนนนนน!
เสียงฟ้าร้องก่อนจะมีฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างหนักจนไม่สามารถมองเห็นถนนหนทางได้อย่างชัดเจน ครูน้ำหวานเองที่กำลังสอนวิชาคณิตศาสตร์ให้กับลูกศิษย์ตัวเล็กอยู่ในห้องนั่งเล่นก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะว่านี่ก็เลยเวลาที่เธอต้องกลับบ้านมานานแล้ว แต่เป็นเพราะว่าข้างนอกฝนตกหนัก เธอจึงไม่สามารถออกไปไหนได้
ปกติแล้วเธอต้องกลับ 6 โมงเย็นของทุกวัน แต่ตอนนี้ก็ปาไปเกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ยังไม่มีท่าทีว่าฝนจะหยุดลงสักที
“เฮ้ออ...ไปซื้อกับข้าวไม่ทันแน่ๆ เลย”
“คุณครูทานข้าวที่บ้านผมก็ได้นะครับ ใช่ไหมครับพ่อ” บิ๊กบอสที่กำลังทำโจทย์ที่ครูสาวคนสวยให้ไว้ หันกลับไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“ใช่ครับ...ฝนตกหนักขนาดนี้คงไม่หยุดง่ายๆ แน่ ผมว่าครูน้ำทานข้าวที่นี่ก่อนดีกว่า” ดนัยเอ่ยอย่างใจดี แม้ว่าหญิงสาวจะเพิ่งมาสอนพิเศษให้กับลูกชายของเขาได้ไม่กี่วัน แต่เขากลับรู้สึกถูกชะตาเธอเป็นอย่างมาก แ
