2 “มีนไม่ไหวแล้วค่ะพี่ทิว” มีนาดันแก้วเหล้าที่ ‘พี่ทิว’ รุ่นพี่สมัยมหาวิทยาลัยยื่นมาให้ เพราะว่าคืนนี้เธอดื่มไปเยอะแล้ว ถ้าขืนยังฝืนดื่มต่อ มีหวังได้เมาจริงๆ แน่ “น่า...แก้วนี้แก้วสุดท้ายแล้ว” เขายังคงเซ้าซี้ไม่เลิก เธอรู้สึกรำคาญจึงทำได้แค่จำใจรับแก้วจากเขามาแล้วกระดกรวดเดียวจนหมด อึก... “โห สุดยอดเลยครับน้องมีน” ทิวยิ้มเจ้าเล่ห์ กำลังจะขยับตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวมากกว่าเดิม แต่เสียงทุ้มของชายแปลกหน้าก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน “ขอโทษนะมีน...รอนานไหม?” อ้นพูดขึ้น มีนจึงหันไปมองอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเขาที่นี่ “เอ่อ...ไม่นานค่ะพี่อ้น” ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยิ้มแย้มน่ารัก พูดตามน้ำไปอย่างไหลลื่น พลางขยับออกห่างจากพี่ทิว แล้วตบเบาะโซฟาเรียกให้พี่อ้นมานั่งข้างกัน ตอนนี้ที่โต๊ะมีเพียงเธอ พี่ทิว แล้วก็พี่อ้นแค่สามคนเท่านั้น เพราะว่ายัยทรายมันมัวแต่ไปเต้นกับผู้ชายที่อ

