ภรรยา(หย่า)รอรัก

บ้านวิสุทธิ์ถากร ‘นภัสสร ยุนาธัญ’ หรือ ‘ภัสสร’ เพิ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดัง เธอสวมชุดครุยเดินเข้ามาในบ้านวิสุทธิ์ถากรพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจที่ได้รับเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง หญิงสาวตั้งใจนำมาให้ผู้ที่ส่งเสียเลี้ยงดูได้ชื่นใจ ร่างบางเดินเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็น ‘คุณหญิงพรวิมล วิสุทธิ์ถากร’ กำลังก้มลงดูรูปภาพที่ถ่ายคู่กับลูกชายสมัยเด็ก สีหน้าของท่านดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด ภัสสรไม่แน่ใจว่าควรเข้าไปตอนนี้ดีหรือไม่ แต่ว่าถ้าหากความสำเร็จของเธอทำให้ท่านอารมณ์ดีขึ้นก็เลือกที่จะเข้าไปดีกว่า “คุณหญิงคะ…” เธอเรียกผู้มีพระคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะคลานเข่าเข้าไปหา วางพวงมาลัยที่ตั้งใจร้อยเรียงอย่างประณีตลงบนตักท่านพลางก้มกราบแทบเท้า “ภัสสร…” คุณหญิงพรวิมลรับพวงมาลัยที่วางบนตัก ยกมือลูบศีรษะหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู “หนูเรียนจบเรียนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งตามที่สัญญาไว้แล้วนะคะ ถ้าไม่มีคุณหญิง หนูคงไม่มีวันนี้” ใบหน้าสวยน้ำตารื้นด้วยความซึ้งใจ ยามที่นึกถึงวันที่คุณหญิงบอกกับเธอในงานศพของพ่อกับแม่ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนว่าจะส่งเสียให้เธอเรียนจบ “ไม่ใช่เพราะฉันเพียงคนเดียวหรอก เพราะเธอเองต่างหากที่เป็นเด็กดี ตั้งใจ ขยันหมั่นเพียรไม่ย่อท้อ ถึงได้มีวันนี้ยังไงล่ะ” ท่านมองหน้าหญิงสาวใบหน้าสวยที่น้ำตาไหลด้วยความปลื้มใจ ทำไมหญิงสาวที่เธอชุบเลี้ยงตั้งแต่เด็กถึงได้แสนดี และกตัญญูอย่างนี้ ผิดกับลูกชายในไส้ที่ทั้งดื้อรั้น เอาแต่ใจ อยากให้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาก็มัวแต่ไปควงผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ “คุณหญิงคือผู้มีพระคุณ คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของหนูนะคะ ถ้าต้องการให้หนูทำอะไรบอกหนูได้เลยค่ะ หนูอยากตอบแทนบุญคุณคุณหญิง” ตั้งแต่เธอจำความได้ก็รู้ว่าผู้มีพระคุณคนนี้คือ คุณหญิงพรวิมล วิสุทธิ์ถากร เป็นลูกผู้ดีตระกูลเก่าสืบเชื้อสายจากราชสกุลวิสุทธิ์ถากร และเป็นภรรยาของนายพลสมศักดิ์ (ปัจจุบันหย่าขาดกันแล้ว มีไปมาหาสู่ในวันสำคัญบ้าง) สุขภาพร่างกายของท่านก็ไม่ได้แข็งแรงมากมีโรคหัวใจเป็นโรคประจำตัว วันที่พ่อแม่ของเธอซึ่งเป็นพ่อบ้านแม่บ้านประจำตระกูลนี้ได้จากไปก็มีคุณหญิงพรวิมลที่ดูแลเธอ ไม่ต่างจากลูกแท้ๆ ถ้ามีสิ่งใดที่สามารถตอบแทนคุณหญิงได้ เธอก็จะทำ “ภัสสร…เธออยากตอบแทนบุญคุณฉันใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “ถ้าอย่างนั้น แต่งงานกับลูกชายได้ไหม ฉันทนไม่ได้ที่เห็นคณินเทียวไปเทียวมากับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า ล่าสุดก็ไปคว้า ‘ไข่มุก’ นางแบบสาวที่คนเขาร่ำลือกันว่าสวยนักสวยหนา แถมคณินยังว่าหลงหัวปักหัวปำเปย์ข้าวของให้สารพัด ฉันกลัวว่าสักวันคณินจะหมดตัวเพราะแม่คนนี้” “เอ่อ…คือว่า…” “เธอติดปัญหาตรงไหน หรือว่ามีแฟนอยู่แล้ว บอกฉันมาตามตรงได้นะ” “เปล่าค่ะ หนูไม่มีแฟนค่ะ” ภัสสรรีบยกมือขึ้นมาปฏิเสธ “คือว่าคุณคณิน เกลียดหนูจะตาย แค่เจอหน้ากันเขาก็อารมณ์เสียแล้ว เขาคงไม่ยอมแต่งงานกับหนูหรอกค่ะ” ‘คณิณ วิสุทธิ์ถากร’ เป็นลูกชายคนเดียวของพลเอกสมศักดิ์ ชัยกมล กับ คุณหญิงพรวิมล วิสุทธิ์ถากร เขาโตกว่านภัสสรหนึ่งปี และที่สำคัญโดยเขาไม่ชอบเธอตั้งแต่ตอนเด็ก เรียกว่าเกลียดน้ำหน้าเลยก็ว่าได้ เขาจำฝังใจว่าผู้เป็นแม่สนใจนภัสสรมากกว่าเขาทั้งที่เธอก็เป็นแค่ลูกสาวแม่บ้านธรรมดา ตัวอย่างเช่น สมัยตอนเรียนมัธยม นภัสสรสอบได้ที่หนึ่งและมีผลการเรียนดีมาตลอด ส่วนการเรียนของเขาอยู่ในระดับปานกลางไม่ได้เก่งมาก แต่ไม่ถึงกับแย่ ทว่าคุณหญิงพรวิมลก็เอาแต่ชมนภัสสรให้รางวัลเธอเพียงคนเดียว ยกเธอมาเปรียบเทียบเรื่องเรียนกับเขาทุกปีทำให้เขามองเธอเป็น ‘คู่แข่ง’ มาโดยตลอด เหตุการณ์ที่แย่และฝังใจเขาที่สุดคือวันที่เธอได้รับถ้วยรางวัลเรียนดีควบคู่กับมารยาทงาม คุณหญิงพรวิมลกล่าวยกยอเธอ แต่ดันตำหนิเขาต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมเยียนในบ้านวิสุทธิ์ถากรซึ่งวันนั้นนภัสสรเห็นคณินตาแดงๆ เดินสบัดออกไปด้วยความไม่พอใจ เธอจึงเดินตามออกไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของเขา ทว่าเขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอมาเยาะเย้ย จึงคว้าถ้วยรางวัลของเธอมาเขวี้ยงทิ้งทำให้ตกแตกละเอียด ประกอบเป็นชิ้นเดิมไม่ได้อีกต่อไป ถึงแม้นภัสสรจะร้องไห้ที่ถูกกระทำอย่างนั้น แต่ก็ไม่โกรธเคืองเขาสักนิด พยายามเข้าไปคุยกับเขา แต่ก็ถูกเมินใส่มาตลอด ตั้งแต่นั้นก็ทำให้คณินตั้งแง่เกลียดชังนภัสสรมาตลอด ยามที่หญิงสาวนึกถึงเรื่องวัยเด็ก ความกังวลใจก็แสดงออกผ่านสีหน้าของเธออย่างเห็นได้ชัด “เรื่องเกลียดหรือไม่เกลียดไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่ฉันอยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับคณิน” คุณหญิงถามเพื่อความมั่นใจ ที่ผ่านมาถึงแม้ลูกชายท่านจะเกลียดนภัสสรขนาดไหน เธอก็ยังพยายามทำดีกับเขา กระทั่งแยกย้ายกันไปเรียนช่วงมหาวิทยาลัย ไม่ได้เจอกันอีกเลย “เธอชอบลูกชายฉันไหม…” “คือว่า…หนูไม่คิดอาจเอื้อมหรอกค่ะ” “ชอบ-ไหม-จ๊ะ” คุณหญิงพรวิมลไม่ยอมให้นภัสสรตอบบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น ท่านถามย้ำอยู่เรื่อย ๆ กระทั่งนภัสสรพยักหน้ายอมรับว่าชอบคณิน เพียงแค่นี้ท่านก็ยิ้มออกและคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป