ไร่สตรอเบอรี่

เมื่อทิพย์ธาราออกจากห้องน้ำ อิงควัตเข้านอนไปก่อนแล้ว หญิงสาวหยิบผ้าห่มของตัวเองคลี่ออกคลุมตัวแล้วนอนอีกฝั่งจนผ่านไปสักสิบนาที “ทิพย์หลับรึยัง” เสียงถามมาพร้อมกับที่เขาขยับตัวเขามาจนชิด “คุณอิงควัต ออกไปห่างๆ ค่ะ” ชายหนุ่มทำหน้าขัดใจในความมืด “ไหนคุณบอกว่าสองปีกว่าคุณไม่มีใครไง” เธอถามในความมืด “ก็ใช่ไง เพราะไม่มีใครเลยพี่เลย..” เขาหยุดพูด แต่ในใจนึกต่อว่าก็เพราะไม่มีใคร มันก็ต้องอยากกอด อยากโน่นนี่นั่น อดมานานเธอน่าจะเข้าใจ “งั้นคุณก็ช่วยพิสูจน์ให้เห็นด้วยการนอนเฉยๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะคะ” ทิพย์ธาราพูด “ทิพย์พูดอะไรน่ะ พี่รักทิพย์ เราก็เคยอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน มานอนห้องเดียวกันแบบนี้พี่จะทนไหวเหรอ” เขาพูดตรงๆ แต่ทิพย์ธาราลุกขึ้นนั่งเธอหน้าบึ้ง “คุณบอกว่าจะขอฉันแต่งงาน” “จ้ะ แต่งเร็วที่สุดเลยก็ได้” อิงควัตรับคำ “ฉันอยากรอถึงวันแต่งงาน แต่ถ้าคุณไม่พอใจจะเรียกเด็กๆ ของคุณมาอีกก