น้องเอื้อ

วสนต์และลดาวัลย์เดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น ส่วนพีรยาต้องไปทำงานตามปกติ อวิกาตื่นเช้ามาเตรียมอาหารให้ตัวเองและเผื่อเพื่อนสาวด้วย “หอมกาแฟจังเลย มีอ้อมมาอยู่ด้วยเราอ้วนแน่ๆ” พีรยาส่งเสียงมาก่อนตัว เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาและแต่งตัวพร้อมไปทำงาน “กินข้าวก่อนมด ไปทำงานเช้าจังเข้างานกี่โมงน่ะ” อวิกามองเวลามันเพิ่งเจ็ดนาฬิกา “วันนี้เข้างานเช้าน่ะ แต่พอมีเวลากินก่อนได้ ต้องไปสแกนนิ้วต้องแปดโมงเช้า” พีรยาตอบ เธอนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวเริ่มชงกาแฟของตนเองและคุยไปด้วย “แล้ววันนี้อ้อมอยู่คนเดียวได้ไหม” เธอถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน “อยู่ได้ เดี๋ยวเราจะจัดของค่อยๆ ทำไปไม่รีบ” อวิการีบพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ ยังมีของอีกหลายกล่องที่เธอยังไม่ได้เปิดออกดู “ฮื่อ... งั้นเดี๋ยวเราไปดูงาน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรมากเราจะลางานพาอ้อมไปฝากท้องนะ” พีรยาวางแผน “รอวันหยุดก็ได้มด เราไม่รีบหรอก” เมื่อพีรยาออกไปทำงานแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มรื้อของที่ขนมาจากกรุงเทพฯ จัดเข้าที่เธอเปิดดูทีละกล่องไปเรื่อยๆ จนมาถึงกล่องใบหนึ่ง อวิกาขมวดคิ้วกล่องใบนี้เธอไม่ได้จะเอามา เพื่อนๆ ที่ช่วยขนคงไม่รู้หยิบมาด้วย เธอมือสั่น หญิงสาวจำได้ดีว่ากล่องนี้เธอเก็บอัลบั้มรูปตอนแต่งงานและพรีเวดดิ้ง อวิกานึกย้อนไปถึงเรื่องในอดีต เธอ พีรยา ลดาวัลย์และวสนต์ เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่สมัยมัธยม จนเมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเธอสี่คนก็สอบได้ที่เดียวกัน วสนต์ติดคณะแพทย์ เธอและลดาวัลย์สอบติดเทคนิคการแพทย์ ส่วนพีรยาสอบติดคณะวิทยาศาสตร์ เมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัยความที่เรียนคนละคณะ อาจจะมีเวลาว่างมาเจอกันน้อยลง แต่ความเป็นเพื่อนไม่หายไปไหน จนเมื่อเรียนจบแต่ละคนต่างแยกย้าย หลังเรียนจบเธอและลดาวัลย์เข้าทำงานในตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์คนละหน่วยงานกัน จนอีกสองปีต่อมาวสนต์ก็มาทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกับเธอ ต่อมาในการนัดทานข้าวในกลุ่มเพื่อน ซึ่งพีรยาผู้ที่ไปทำงานไกลสุดถึงลำพูนได้ลงมากรุงเทพฯ และเธอนัดเพื่อนมาพบปะกัน วสนต์ถามว่าเธอและลดาวัลย์สนใจทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวเขามีหุ้นส่วนอยู่ไหม ด้วยข้อเสนอเงินเดือนที่สูงลิ่วกว่าที่เดิม เธอทั้งสองจึงตัดสินใจย้ายและที่นั่นทำให้เธอพบกับคิมหันต์ แพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมหัวใจ ที่วสนต์แนะนำว่าเป็นพี่ชายของเขาเอง เหมือนวสนต์จะรู้ว่าพี่ชายสนใจเพื่อนของตัวเอง เขาจึงชวนอวิกาและลดาวัลย์มาทานข้าวที่บ้าน จากนั้นความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ปีต่อมาทั้งสองคนแต่งงานกันท่ามกลางความเห็นชอบของทุกฝ่าย ครอบครัวของคิมหันต์ทุกคนเต็มใจต้อนรับเธอ ชีวิตแต่งงานของทั้งคู่เป็นไปอย่างปกติ มีปัญหาบ้างแต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่จนถึงวันที่คิมหันต์ขอหย่า จึงทำให้เธอช็อกมาก อวิกาเปิดสมุดภาพไปเรื่อยๆ ทุกภาพในวันแต่งงานยังชัดเจนในความรู้สึกของเธอเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นาน คืนส่งตัวเข้าหอเธอจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอตัวสั่นเป็นลูกนก คิมหันต์ไม่เคยล่วงเกินเธอก่อนแต่งงาน เขาเป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่วันที่ได้พบจนถึงวันที่ทั้งสองได้ร่วมชีวิตกัน หญิงสาวกอดสมุดภาพไว้แนบอก เธอปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อย่างเต็มที่ จนเมื่อน้ำตาแห้งไปเธอเก็บสมุดภาพนั้นใส่กล่องล็อกกุญแจไว้ เธอบอกตัวเองว่าจะต้องเข้มแข็ง จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่อยู่ในท้องให้ได้ สัปดาห์ต่อมาอวิกาไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลในตัวจังหวัดลำพูน มีพีรยาไปเป็นเพื่อน หลังจากนั้นเธอตกลงใจจ้างแม่บ้านหนึ่งคนอยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้าน และคอยดูแลเธอเวลาไปหาหมอตามนัด ซึ่งคุณมัญชุตาแม่ย่าก็เห็นดีด้วย ครรภ์ของอวิกาไม่แข็งแรงนักเพราะเธอบอบช้ำทางใจ ในช่วงไตรมาสที่สองของการตั้งครรภ์ หมอบอกว่าตรวจไม่พบหัวใจของเด็ก หมอแห่งแรกแนะนำให้ดูดทารกออกแต่เธอไม่ยอม อวิกาไปตรวจอีกโรงพยาบาลที่เชียงใหม่ ซาวน์อีกครั้งจนพบว่าเด็กมีพัฒนาการปกติในวีคที่ 24 จากนั้นเธอพบปัญหาแท้งคุกคามในตอนใกล้คลอด จนต้องแอดมิทก่อนกำหนดคลอดหลายวัน จนในที่สุดคุณหมอที่ฝากครรภ์ตัดสินใจให้เธอคลอดก่อนกำหนดสามวัน ช่วงนั้นพอดีกับที่วสนต์และคุณมัญชุตามาเยี่ยมเธอ จึงได้ร่วมกันคิดและตัดสินใจไปด้วยเลย หญิงสาวตั้งชื่อบุตรสาวว่าเด็กหญิงอุษมา ที่แปลว่าความอบอุ่น เธอหวังว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะเข้ามาเป็นความอบอุ่นให้กับชีวิตของเธอ “หลานย่าขอให้หนูสุขภาพแข็งแรง เลี้ยงง่ายโตไวๆ นะลูก” คุณมัญชุตาสวมกำไลทองเข้าที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของเด็กหญิง “ของแม่กับพ่อนะอ้อม แม่ตั้งใจเลือกมาให้น้องเอื้อ ส่วนคุณพ่อมีพระนางพญามาให้ด้วยลูก” ท่านส่งกล่องพระสมเด็จนางพญาเก่าแก่เลี่ยมทอง พร้อมกับสร้อยคอทองคำหนักสองบาทให้อวิกา หญิงสาวพนมมือไหว้รับมาอย่างตื้นตันใจ “ขอบคุณค่ะคุณแม่ ฝากขอบคุณคุณพ่อด้วยนะคะ” “ส่วนนี่ของอาสนต์ให้น้องเอื้อนะลูก” วสนต์คุยกับเด็กหญิงที่ส่งเสียงอ้อแอ้ เขาส่งซองสีขาวให้เธอ หญิงสาวรับมาเปิดดูเป็นเช็คเงินสดจำนวนสองล้านบาท อวิกามีสีหน้าตกใจเธอจะส่งคืนแต่วสนต์รีบพูดดัก “ต้องรับนะอ้อมสนต์อยากให้หลาน เด็กคนนึงกว่าจะโตต้องใช้ทั้งเงินทั้งการดูแลตั้งเท่าไหร่ ถ้าอ้อมไม่รับเราจะถือว่าอ้อมรังเกียจ” “ขอบใจมากนะสนต์” เธอน้ำตาคลอ ถึงแม้ว่าน้องเอื้อจะไม่มีพ่อมาคอยดูแลเหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่เด็กหญิงก็ยังมีคุณปู่คุณย่า คุณอาที่รักเธอมาก ในปีต่อมา อวิกายังอยู่ที่ลำพูนในเขตตัวเมือง เธอซื้อบ้านเป็นของตัวเอง ตั้งแต่ลูกสาว “น้องเอื้อหรือเด็กหญิงอุษมา” อายุหกเดือน เหตุผลที่ซื้อบ้านเพราะพีรยาแต่งงานไปกับไอยเรศและย้ายไปอยู่บ้านสามี บ้านหลังที่เธอเลือกซื้อ ไอยเรศเป็นผู้แนะนำให้ ตัวบ้านเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น ชั้นบนมีสองห้องนอนและหนึ่งห้องโถงสำหรับพักผ่อนหรือใช้เป็นที่ทำงานได้ และเธอจัดมุมหนึ่งสำหรับตั้งโต๊ะหมู่บูชา ส่วนชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องทานอาหาร ครัวไทยครัวนอก ห้องซักล้างและห้องแม่บ้าน มีลานซักล้างหลังบ้าน ด้านนอกตัวบ้านมีพื้นที่ว่างค่อนข้างมาก อวิกาเลือกทำสวนหย่อมเล็กๆ ปูหญ้า ก่อบ่อปลาเป็นแนวยาวมีน้ำตกจำลองเพื่อความร่มรื่น และปลูกไม้ยืนต้นหลายชนิดมีทั้งไม้ดอกหอมและไม้ผล พืชสวนครัว เช่นจำปี โมกข์ พุดน้ำบุศย์ มะม่วง มะนาว มะกรูด ละมุด มะยม พริกหลายสายพันธุ์ เช่นพริกจินดา พริกขี้หนูสวน พริกเหลือง พริกชี้ฟ้า ข่า ตะไคร้ ฯลฯ “อ้อมปลูกอะไรก็งาม น่าอิจฉาจัง” พีรยามาแวะคุยด้วยเสมอ หญิงสาวมองดูต้นแพรเซี่ยงไฮ้หลากสีสัน ที่อวิกาใส่กระถางแขวนตามชายคาบ้าน “แต่งบ้านน่ารักจัง” เพื่อนสาวพูดต่อ อวิกาอาจจะโชคร้ายที่สามีขอหย่า พ่อของลูกไม่เหลียวแลแต่ผู้ชายคนนั้นก็ให้เงินไว้ในจำนวนที่เพื่อนเธอจะอยู่ได้สบายๆ ในระหว่างลูกยังเล็ก “ก็ปลูกธรรมดานี่ล่ะ รดน้ำมั่งไม่รดมั่ง ปุ๋ยก็ไม่ค่อยได้ใส่” อวิกาตอบ เธออุ้มน้องเอื้อออกมาดูปลาคาร์ฟตัวโตที่เลี้ยงไว้ในบ่อจำนวนมาก บ่อปลาขนาด 1.5 เมตรยาว 10 เมตรเชื่อมกับน้ำตกจำลองใช้ระบบน้ำหมุนเวียนเดียวกัน ตอนแรกเธอซื้อปลามาเลี้ยงเพียงแค่สิบคู่ หากไปๆ มาๆ ในตอนหลังมีตัวเล็กตัวน้อยเพิ่มขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ กว่าจะรู้อีกทีปลาก็เต็มบ่อแล้ว ล้วนมีสีสันสดใส “แล้วตกลงเรื่องร้านสนใจไหม” พีรยาถาม ร้านผ้าร้านหนึ่งของไอยเรศในตัวเมืองลำพูน ชายหนุ่มไม่อยากทำต่อเพราะงานด้านอื่นเยอะขึ้น เขาจึงให้มาถามอวิกาว่าสนใจเซ้งกิจการไหม เนื่องจากทำเลดี มีลูกค้าและแหล่งผ้าก็สามารถรับจากโรงงานผ้าของเขาได้ในราคาพิเศษ “สนใจสิ พรุ่งนี้มดว่างไหมเราไปดูร้านกัน อยากเห็นแบบละเอียด” อวิกาพูด ตอนนี้น้องเอื้ออายุหนึ่งขวบแล้วโตพอที่เธอจะพาไปข้างนอกได้ หรือให้พี่เลี้ยงช่วยดูแลได้ “โอเคงั้นพรุ่งนี้เรามารับ สายๆ เนอะ” พีรยาพูด