ยอมที่เท่ากับไม่ยอม

คุณมัญชุตาเดินทางด่วนเพื่อมาดูแลอวิกาตามที่คิมหันต์ร้องขอ ใช้เวลาสามวันอวิกาก็ใช้ชีวิตเป็นปกติ “ขอบคุณคุณแม่นะคะ ที่ช่วยมาดูแลอ้อม” เธอพนมมือไหว้ย่าของลูกสาว “อ้อมก็เหมือนลูกสาวแม่ อย่าคิดมากมีอะไรให้บอกแม่ อย่าเกรงใจ” ท่านตอบ หญิงสาวน้ำตาคลอ “เกิดเป็นผู้หญิงมีแต่เรื่องต้องอดทน แม่เข้าใจลูก” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” อวิกาเช็ดน้ำตา “แม่พูดอะไรสักเรื่องได้ไหม” คุณมัญชุตาเกริ่น “ค่ะ” อวิกาไม่ขัดข้อง “อ้อมยังสาว ยังอยู่ในวัยที่ควรมีครอบครัว มีคนดูแล น้องเอื้อเองก็ยังเด็กควรมีพ่อดูแล ความทรงจำของเด็กสำคัญนะลูก พ่อจะเป็นฮีโร่ของเด็กผู้หญิง แม่ไม่อยากให้น้องเอื้อขาดตรงนี้ แล้วแม่ก็คิดว่าคงไม่มีรักน้องเอื้อเท่าพ่อของเขาเอง” ท่านโบกมือเมื่ออวิกาจะอ้าปากพูด “ฟังแม่ก่อน แม่รู้ว่าคิมเคยทำผิดกับอ้อมกับน้องเอื้อมาก และไม่มีอะไรจะทำให้ความผิดนั้นมันหายไปได้ แต่ชีวิตเราควรมองไปข้างหน้า น้องเอื้อเป็นผู้ห