คำถามที่รู้ทันของพี่ติณทำให้ฉันเงียบไป เขารู้อยู่แล้วหนิจะให้พูดอะไรอีกล่ะ
“กินข้าวเดี๋ยวฉันป้อน”
พี่ติณจัดการประคองตัวของฉันให้ลุกนั่งและหยิบถาดอาหารมาเพื่อจะป้อน แต่พอช้อนมาใกล้ๆ ปากฉันก็เลือกจะเบือนหน้าหนี
“หนูไม่ได้เป็นง้อย”
“ใช่เธอไม่ได้เป็นง้อย แต่เธอเป็นเมียฉันเพราะฉะนั้นผัวจะดูแลเมียมันก็ไม่แปลก”
“เพิ่งรู้นะคะว่าเป็นเมีย ที่ผ่านมาก็เห็นใจร้ายตลอด” อีกแล้วสินะ ฉันหยิบเรื่องเก่ามาพูดอีกแล้ว จริงๆ มันไม่ควรจะไปคิดถึงหรอก แต่ฉันยังจมปักกับความเจ็บปวดในครั้งนั้น
“ก็เป็นมาตลอด เป็นตั้งแต่เอากันครั้งแรก จนครั้งล่าสุดเมื่อกี้…..”
“หุบปากไปเลยนะ!!” ฉันหันขวับมาจ้องพี่ติณเขม็งเพราะสิ่งที่เขาพูดมันระคายหูจริงๆ “เอาช้อนมาค่ะหนูจะกินเอง”
“ฉันยอมให้เธอกินเองก็ได้แต่ต้องกินให้หมด”
“นิสัยชอบบังคับมันเลิกไม่ได้เลยหรอคะ”
“แยกแยะหน่อย มันคนละเรื่อง”
“เอาช้อนมา” ฉันพูดย้ำเสียงแข็งพ
