พี่ติณรีบวิ่งดุกดิกกลับเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยความที่เขาพันแค่ผ้าขนหนูไว้ที่เอวมันทำให้ดูตลก ฉันที่เห็นแบบนั้นจากที่เคร่งขรึมมันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา พอรู้ตัวว่าหลุดยิ้มก็รีบหันหลังทันทีกลัวว่าพี่ติณจะเห็น
ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีพี่ติณก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ดูลักษณะของเสื้อผ้าที่ใส่เหมือนเขาจะรีบมากไปหน่อยเพราะชุดมันไม่เรียบร้อยสักเท่าไหร่
“อะ ทำตามที่พูดด้วยล่ะ” พี่ติณเดินมาหยุดตรงหน้าของฉันจากนั้นเขาก็ยื่นผ้ามาให้
ฉันรับผ้ามาแต่โดยดีแล้วนั่งลงบนปลายเตียง แต่พี่ติณน่ะสิยังยืนยิ้มอยู่ ฉันจึงดุเขาไปหนึ่งที
“จะให้เช็คผมก็นั่งลงสิคะ หรือไม่อยากให้เช็ดแล้ว”
“อ่า เช็ดสิๆ”
พี่ติณรีบนั่งลงที่พื้นตรงกลางหว่างขาของฉัน แต่ทว่าเขากลับนั่งหันหน้าเขา มันทำให้ฉันถึงกับใบหน้าร้อนผ่าวเพราะใบหน้าของพี่ติณมันอยู่ระดับเดียวกับตรงนั้น…..รู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้
“หะ หันหลังสิ จะหันหน้ามาทำไม
