“เงียบไปแบบนี้แปลว่าความคิดของพ่อไม่ผิดสินะ” พอเห็นว่าฉันไม่กล้าตอบพ่อก็ถามขึ้นมาอย่างรู้ทัน
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ตอนนี้คงปิดบังอะไรไม่ได้อีกแล้ว “ค่ะ หนูให้โอกาสพี่ติณแล้ว แต่ก็ยังไม่ให้อภัยนะคะ หนูอยากให้พี่ติณพิสูจน์ตัวเอง”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่ วันไปทะเล ?”
“ค่ะ”
พอได้พูดออกไปมันทำให้รู้สึกโล่งอกขึ้นมาเยอะเลย เหมือนได้ยกเอาสิ่งที่มันอึดอัดออกไปจากอก
“แล้วทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ ถ้าพ่อกับแม่ไม่ถามก็คงไม่รู้”
“หนูกลัวพ่อกับแม่ผิดหวังเพราะมันเร็วไป อยากให้ผ่านไปสักพักก่อนค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะปิดหนูแค่กลัว…”
“พ่อเคยพูดไว้แล้วไม่ว่าลูกจะตัดสินใจยังไงพ่อก็จะยอมรับ ชีวิตเป็นของลูก”
“หนูรู้แต่หนูก็ยังกลัวอยู่ดีนี่คะ”
“แล้วแบบนี้ยังจะไปต่างประเทศกับตาเพลิงอยู่หรือเปล่า”
“ถ้าหนูบอกว่าไม่อยากไปพ่อจะบังคับหรือเปล่าคะ”
“เห็นพ่อเป็นคนชอบบงการชีวิตลูกขนาดนั้นเลยหรือไง”
“ปะ เปล่านะคะหนูแค่ถา
