47
- น้ำผึ้งพระจันทร์(1) -
กว่างานจะจบก็ทำเอาเดินขาลาก เขาพาฉันเดินไปทั่วงานแบบไม่ได้พัก ตอนนี้ฉันรู้สึกปวดส้นเท้าสุดๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ใส่ส้นสูงนานขนาดนี้ ปกติแล้วเวลาเข้าสังคมฉันจะอยู่แค่แป๊บเดียวแล้วให้ไอ้กรณ์รับหน้าต่อเอง แต่รอบนี้ฉันเลี่ยงพี่เขาไม่ได้เลย
เราเดินออกจากงาน ดูเหมือนกลุ่มของคุณเจเดน คุณมาติน แล้ว หมอแพรวจะยังไปต่อกันที่คลับของโรงแรม แต่ฉันไม่ไหวแล้ว จึงหันไปพูดกับพี่เอ็ดเวิร์ดโดยตรง
“พี่คะ ฟ้าขอตัวกลับห้องก่อนได้มั้ยคะ ฟ้าปวดข้อเท้ามาก ๆ เลย” ฉันหันไปมองเขาด้วยสีหน้าละห้อย
“งั้นพี่กลับกับฟ้าเลยดีกว่าครับ”
“อย่าเลยค่ะวันนี้วันเปิดตัวโรงแรมทั้งที เจ้าของจะกลับก่อนคงไม่ดีมั้ง ฟ้ากลับขึ้นห้องเองได้ค่ะไม่ต้องห่วงฟ้านะคะ”
ฉันถอดรองเท้าส้นสูงออก พลางก้มลงหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะหันหลังเพื่อเดินไปขึ้นลิฟท์กลับห้อง แต่จู่ ๆ ร่างกายฉันก็ถูกช้อนขึ้นให้อยู่บนอ้อมอกแกร
