13 คนของฉัน
“คุณเอ็ด ฉันดื่มได้ไหม ส่วนที่ฉันดื่มฉันจ่ายเองก็ได้” ฉันหันไปเอ่ยกับเขา มันน่าเบื่อเกินไปถ้าจะให้ฉันนั่งเฉย ๆ ในเมื่อพวกเขาไม่คุยงานกันแล้ว ฉันก็ไม่เกรงใจแล้วล่ะ
เขาหันมาหาฉันก่อนที่จะวางแก้วเหล้าของตัวเอง
“แน่ใจว่าคุณจะดื่ม”
“ค่ะ ในเมื่อพวกคุณไม่คุยงานกันแล้ว และคุณเอ็ดเวิร์ดไม่ให้ฉันกลับฉันก็จะนั่งดื่มเงียบ ๆ ส่วนคุณจะอยู่กับสาว ๆ เหมือนเพื่อน ๆ ของคุณก็เต็มที่ได้เลยค่ะ”
“...” เขาเงียบไป แต่เพื่อนนัยน์ตาหวานที่มองอยู่ ก็คว้าขวดเหล้า แล้วผสมเหล้า เทลงแก้วนำมาวางตรงหน้าฉัน
“เรื่องแค่นั้นคุณไม่ต้องถามเอ็ดมันหรอก ดื่มเถอะครับ ผมผสมให้”
“เอ่อ ขอบคุณค่ะ”
“ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ ผมมาติน”
“ฉันชื่อฟ้าครามค่ะ”
“ชื่อเพราะดีครับ นี่แก้วเหล้าของคุณฟ้าครับ”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมันมาพร้อมส่งยิ้มให้ตามมารยาท
“น้อย ๆ หน่อยไอ้ติน ก่อนที่ไอ้เอ็ดมันจะอารมณ์เสีย” ชายคิ้วบากเอ่ยท้วง ก่อ
