40 พี่ล็อคมงไว้ให้ตะวันนานแล้ว
ทานตะวันก้าวลงมาจากรถ เผชิญหน้ากับเหนือเมฆอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายวัน ความรู้สึกหลากหลายเกิดขึ้นกับเธอ แต่หนึ่งสิ่งที่ยังคงชัดเจนนั่นก็คือ...ความรักที่มีให้เขา
แอบรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกลัวว่าเหนือเมฆกับราฟาเอลยังมีเรื่องบาดหมางใจกันอยู่ แต่เธอรู้ดีว่าเหนือเมฆไม่ใช่คนวู่วามโดยไม่มีเหตุผล ถ้าทั้งสองได้ปรับความเข้าใจกันก็คงดี
“ขอบใจนะที่ช่วยกู” ราฟาเอลเป็นฝ่ายเอ่ยขอบคุณก่อน เหนือเมฆหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมานิดๆ
“กูช่วยคนของกูต่างหาก”
“เหอะ! ถ้าไม่ได้กู คนของมึงเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน”
“อืม งั้นก็ขอบใจมึงละกันที่ช่วยทานตะวัน ไม่คิดว่าหน้าอย่างมึงจะเป็นคนดีกว่าที่คิด”
“ประโยคนี้กูควรเป็นคนพูดนะ”
ทานตะวันมองภาพนั้นแล้วอดขำไม่ได้ มิตรภาพกำลังจะเกิดขึ้น อยู่ที่ว่าใครจะเป็นคนเอ่ยปากก่อน ต่างคนก็ต่างกลัวเสียฟ
