บทที่ 1 ถ้าพี่ได้หนู จะทิ้งหนูมั้ย

กลางดึกในคืนที่ฝนตกทำให้บรรยากาศรอบๆ ดูน่ากลัวยิ่งแถวบ้านนอกแล้วไฟข้างทางกับดับสนิท ด้วยความที่บ้านห่างจากตัวเมืองทำให้พระลบพาแฟนสาวต้องแวะที่รีสอร์ตเพื่อรอฝนหยุดตก “หนาวเหรอ ถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกก่อนจะได้ไม่เป็นหวัด” “แต่หนูไม่มีเสื้อผ้าใส่นะคะ พี่กราฟทำอะไร!” เด็กสาวรีบถามกลับเพราะเห็นพระลบกำลังถอดเสื้อผ้าและใช้ผ้าเช็ดตัวพันกายไว้ “ไม่ถอดก็นอนหนาวอยู่นั่นแหละ เช้าแล้วพี่จะพากลับ” พระลบจ้องมองพลอยน้ำเพชรอย่างไม่วางตาแต่หญิงสาวยังเด็กเกินกว่าที่จะทำเรื่องอย่างว่า พลอยน้ำเพชรจึงตัดสินใจถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกและรีบขึ้นมานอนบนที่นอนถึงแม้ทั้งสองจะคบหาดูใจกันแต่ก็ไม่เคยใกล้ชิดกันขนาดนี้มาก่อน “อุ้ย พี่กราฟมากอดน้องพลอยไว้ทำไม” “ให้ความอบอุ่นไง” กลิ่นหอมอ่อนๆของแป้งเด็กลอยเข้ามาแตะจมูกของพระลบทำให้อะไรต่อมิอะไรตื่นตัวขึ้นมามือหนาจึงค่อยๆเลื่อนลงต่ำ “พี่กราฟ มันต่ำลงไปแล้ว อ๊ะ!” พลอยน้ำเพชรร้องออกมาเพราะมือหนาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข และจมูกโด่งเริ่มฝั่งเข้าไปที่ซอกคอของหญิงสาว “ไหนว่าจะไม่ทำอะไรคะ” “ก็น้องพลอยตัวหอม จนพี่อยากจะ...” พระลบเว้นคำไว้ด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์มือหนามาวางไว้บนหน้าอกของพลอยน้ำเพชร “อะ เอามือออกไปจากหน้าอกนะ” พลอยน้ำเพชรเริ่มโวยวายเมื่อชายหนุ่มเริ่มไม่ทำตามที่พูดไว้ “เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ก็ต้องทำได้สิมันเป็นเรื่องธรรมชาติ” พระลบพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยและเริ่มรุกหนักขึ้นกว่าเดิม “พี่ขอได้ไหม” “ตะ แต่หนูยังเด็ก” เพราะอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะหญิงสาวจึงรู้สึกกลัวขึ้นมา หากพลาดท้องไปพ่อแม่ก็ต้องอับอายชาวบ้านอีก “พี่ก็จะรับผิดชอบไง” พระลบตอบกลับมาเพื่อให้หญิงสาวสบายใจแต่ปากจะทำแบบที่พูดหรือไม่นั้นก็อีกเรื่องแต่ตอนนี้ชายหนุ่มอยากจะกินพลอยน้ำเพชรไปทั้งตัว “ถ้าพี่ได้หนู จะทิ้งหนูไหมคะ” เพราะความกลัวว่าชายหนุ่มจะทิ้งจึงตัดสินใจถามออกมา เธอรักเขาจึงยอมพระลบทุกอย่างเพราะไม่อยากเสียชายหนุ่มไป “พี่จะทิ้งไปไหน พี่สัญญาเลยเดี๋ยวพี่พาแม่ไปขอเลย” ด้วยความที่บ้านรวยระดับจังหวัดชายหนุ่มจึงพูดแบบไม่คิด ตอนนี้ขอแค่ได้พลอยน้ำเพชรก็พอ “อื้อออ” ชายหนุ่มไม่ให้หญิงสาวถามอีกจึงจูบปิดปากหญิงสาวมือหนาค่อยเลื่อนเข้าไปในผ้าห่มและค่อยสัมผัสกับหน้าอกของพลอยน้ำเพชรที่ใหญ่โตเกินวัย “อ่าส์! พี่ไม่ไหวแล้วขอนะครับ” พระลบไม่รอช้าที่จะสะบัดผ้าห่มออกจากกายร่างหนาขึ้นคร่อมหญิงสาวและเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวจนเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมา “หือ อ๊า! มันจั๊กจี้” คนไม่มีประสบการณ์จึงรู้สึกแปลกแต่ความรู้สึกกับต้องการเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะมอบให้ “พี่กราฟจะทำอะไร!” หญิงสาวแปลกใจเพราะเห็นชายหนุ่มเลื่อนตัวจนไปหยุดที่ระหว่างเรียวขอของเธอและยังจับเรียวขาอ้าออกกว้าง “ก็จะเลียไงครับ ปิดทำไม” พระลบดึงมือของหญิงสาวออกและแทรกใบหน้าเข้าไประหว่างเรียวขาก่อนจะจ้องมองกลีบกุหลาบที่มีน้ำไหลเยิ้มออกมาเล็กน้อย “อ๊ะ! ไม่อาววว อ่าส์..!!” หญิงสาวพยายามจะผลักใบหน้าของพระลบออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อลิ้นอุ่นร้อนสัมผัสกับกลีบกุหลาบพลอยน้ำเพชรสะดุ้งตัวขึ้นมา “มัน อ๊ะ! เสียว อืมมมม” หญิงสาวครางออกมาไม่เป็นศัพท์เมื่อชายหนุ่มกำลังจะมอบประสบการณ์ใหม่ๆให้ ลิ้นหนายังคงหยอกล้อกับกลีบกุหลาบไม่หยุดถึงแม้จะมีแฟนมาแล้วหลายคนแต่ก็ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน นิ้วเรียวค่อยแทงเข้าไปในร่องสวาท “กรี๊ดดด จ เจ็บเอามันออกไป” “เดี๋ยวก็หายเจ็บทนหน่อย” แรงตอดรัดทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพอใจเพราะยังไงเขาก็เป็นคนแรกของพลอยน้ำเพชร แต่ทำไมความรู้สึกเหมือนกำลังจะทำลายชีวิตเด็กคนหนึ่ง “เจ็บค่ะ น้องพลอยไม่ไหวแล้ว” “ทนอีกนิด” พระลบยังคงสอดนิ้วเข้าไปและเริ่มขยับเข้าออกพร้อมกับก้มเลียน้ำหวานที่ไหลออกมา “อ๊ะ! มันเหมือน...” ตอนนี้เหมือนกับว่าร่างกายกำลังล่องลอยอยู่บนอากาศ “เสร็จแล้วใช่ไหม” พระลบดึงนิ้วมือออกจากร่องสวาทและใช้ปากดูดเลียน้ำหวานที่อยู่บนนิ้วตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยและสายตายังคงจับจ้องไปที่พลอยน้ำเพชร “พี่จะทำจริงๆแล้วนะ” พระลบทาบทับตัวลงมาและใช้มือจับท่อนเอ็นมาถูไถที่ร่องสวาทก่อนจะดันเข้ามาในร่องสวาทอันแสนคับแน่นไปหมดกว่าจะผ่านเยื่อพรหมจรรย์มาได้ “จะ เจ็บค่ะ อื้อเอาออกไป” ตอนนี้ช่วงล่างเหมือนโดนมีดกรีดเพราะรู้สึกเจ็บ “ซี๊ดด! โอ้ว! มันแน่นมาก” เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มปรับตัวได้จึงเริ่มขยับสะโพกและกระแทกเข้าไปในร่องสวาทอย่างเมามันโดยลืมตัวไปว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะความคึกคะนองและคำท้าพนันของเพื่อนเท่านั้น “อื้อ! อ่าส์!” พลอยน้ำเพชรครางออกมาแข่งกับเสียงฝนข้างนอก ตอนนี้เธอมีความสุขที่สุดเหมือนกำลังได้ขึ้นสวรรค์ “อ่าส์! แม่ง! ขอแตกในก็แล้วกัน” เพราะจะหันไปหยิบถุงยางอนามัยก็กลัวจะเสียเวลาแถมเอาสดยังมันกว่าใส่เครื่องป้องกันอีกหลายเท่า “อย่าค่ะ อร้ายยย!” “โอ้วววว...!!” พระลบปลดปล่อยน้ำกามเข้าไปในมดลูกของหญิงสาวและยังคงไม่ยอมถอนแก่นกายออกจากร่องสวาท “มันอุ่น” ความอุ่นร้อนที่เข้ามาในมดลูกทำให้พลอยน้ำเพชรรู้สึกวิตกกังวลขึ้นมาเพราะกลัวว่าจะพลาดท้องก่อนวัยอันควร “พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวพี่พาแวะซื้อยาคุมกิน ห้ามลืมกินเด็กขาดถ้าไม่อยากเลี้ยงเด็ก” พระลบลุกขึ้นและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำตอนนี้ความรู้สึกกำลังสับสน พระลบกับพลอยน้ำเพชรเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันได้หนึ่งเดือนโดยที่เขายอมขอเป็นแฟนก็เพราะเพื่อนท้าพนันหากถ้าพลอยน้ำเพชรขึ้นเตียงได้จะยอมจ่ายให้หนึ่งแสน “เพราะเงินเหรอวะเราถึงทำแบบนี้” หากพ่อแม่ของหญิงสาวรู้เขาคงจะได้ไปนอนคุกถ้าเดียวเพราะพลอยน้ำเพชรอายุเพิ่งสิบเจ็ดปีซึ่งอายุห่างจากเขาสองปี “ถูกพ่อแม่เขาจับได้ขึ้นมาสิ้นชื่อพระลบแน่นอน” ตอนนี้สิ่งที่เขาจะทำได้ก็คงแค่คุยกับหญิงสาวให้รู้เรื่องเพราะเป็นการยินยอมทั้งสองฝ่ายและเขาก็ไม่ได้บังคับขืนใจ “เข้าไปล้างตัวก่อนค่อยนอน” “ค่ะ” หญิงสาวพูดอย่างว่าง่ายและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำส่วนพระลบก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อน “กูทำตามที่ท้าพนันไว้แล้วจ่ายมาเลย” โดยไม่รู้อนาคตว่าสิ่งที่จะต้องจ่ายนั้นมากกว่าเพื่อแสนด้วยซ้ำไป พระลบจึงผล็อยหลับไปก่อนที่หญิงสาวจะออกมาจากห้องน้ำ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ปัง! ปัง! ปัง! จากเสียงเคาะประตูแปรเปลี่ยนเป็นเสียงทุบประตูพร้อมกับเสียงไขกุญแจห้องเข้ามา พลอยน้ำเพชรสะดุ้งตื่นเพราะเสียงที่คุ้นหูที่ดังเข้ามา “แม่!” “บักห่า มึงเฮ็ดหยั๋งลูกกู กูสิแจ้งตำรวจจับมึง” (มึงทำอะไรลูกกูกูจะแจ้งตำรวจมาจับมึง) ลำดวนที่เห็นสภาพของทั้งสองคงไม่ต้องคิดว่าทำอะไรกันมา “โอ๊ยย ก็ตามที่เห็นละตาบอดติ” (ก็ตามที่เห็นตาบอดหรือไง) พระลบจึงรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวทันทีเป็นเรื่องเข้าจนได้ “อีหล่าไปแต่งโต เป็นแม่หญิงมานอนให้มันสี่เฮ็ดหยั๋ง” (ไปแต่งตัวเป็นผู้หญิงจะมานอนให้ผู้ชายเอาทำไม) ลำดวนจึงเดินออกมารอข้างนอก “พี่กราฟคะ?” “ไม่ต้องห่วงพี่หรอก” ทั้งสองจึงเดินออกมาจากรีสอร์ตส่วนแม่ของพลอยน้ำเพชรก็ยืนรออยู่แล้ว “ถ้ามึงบ่ไปขอลูกกู กูสิแจ้งตำรวจจับมึงไปกลับบ้าน!” (ถ้ามึงไม่ไปขอลูกกู กูจะแจ้งตำรวจ) ลำดวนจึงลากลูกสาวกลับบ้าน “ไผ๋มันเอาข่าวไปบอกวะ ล่อสี่สำนี่แม่งเป็นเรื่องจนได้” (ใครมันเอาข่าวไปบอก หลอกแค่นี้เป็นเรื่องจนได้) พระลบจึงเดินทางกลับมาบ้านด้วยรถเครื่องคู่ใจ พระลบ วรวงศ์คุณากร วัย 19 ปี หนุ่มเมืองกรุงที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ต่างจังหวัดตามพ่อแม่ นิสัยเป็นคนที่ดื้อตั้งแต่เด็กเพราะถูกแม่ตามใจ ชอบฟันผู้หญิงไปเรื่อยรักสนุกแต่ไม่ผูกมัด บ้านที่อยู่ต่างจังหวัดและอยู่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสานทำให้เรื่องเหล่านี้กลายเป็นใหญ่เพราะแม่ของพลอยน้ำเพชรตามมาเอาเรื่องถึงหน้าบ้านของพระลบ “ไงไปสร้างเรื่องมาจนแม่เขาตามมาเอาเรื่องถึงหน้าบ้าน?” ตรีเมฆที่เพิ่งกลับมาบ้านจึงเดินเข้ามาหาน้องชายตัวเองที่ไปก่อเรื่องไว้จนชาวบ้านแถวนี้เอาไปนินทากัน “เรื่องแค่นี้เอง” พระลบทำหน้าแบบเซ็งอีกไม่วินาทีพ่อของเขาคงเดินมาเอาเรื่องเขาแน่ “ไอ้กราฟ! มึงออกไปรับผิดกับสิ่งที่มึงทำเดี๋ยวนี้!” ธนินพ่อของพระลบเดินมามองหน้าลูกชายตัวดีพร้อมกับชี้หน้าด่าลูกตัวเอง “คุณห้ามมาด่าลูกฉันนะ” ตรีนุชเดินเข้ามาห้ามและปกป้องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนลูกผิดก็ว่าไปตามผิดแต่ไม่ควรมาซ้ำเติมกันแบบนี้ “ตามใจมันเป็นแบบนี้ไงถึงได้เสียผู้เสียคนมึงออกไปรับผิดชอบนั่งหนูคนนั้นเลยนะ” ธนินรู้สึกอับอายเป็นอย่างมากที่เป็นขี้ปากของชาวบ้าน “พ่อผมไม่ข่มขืนเขาสักหน่อย” “เงียบ!” “ไม่เป็นไรนะลูกแม่จะอยู่ข้างๆลูกเอง” ตรีนุชพยายามปลอบใจลูกชายคนเล็กเพราะกลัวว่าจะคิดมาก “ตกลงสิเอาแบบได๋ เว้ามาเลย” (ตกลงจะเอายังไงพูดมาเลย) ลำดวนถามเข้าเรื่องส่วนพลอยน้ำเพชรนั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมพูดยอมจา “ผมจะให้ลูกชายรับผิดชอบแต่ทั้งสองยังเด็กเอาเป็นว่าผูกข้อไม้ข้อมือไว้ก่อนดีกว่า” ธนิน พยายามหาทางออกที่ดีที่สุดเพราะตัวเองเป็นคนมีหน้ามีตากลัวว่าจะครอบครัวจะโดนคำครหาได้ “ครับ” พระลบจำใจต้องตอบไปและจ้องหน้าพลอยน้ำเพชรต้องเป็นฝีมือสองแม่ลูกแน่ๆ หากคืนนั้นหญิงสาวไม่บอกใครก็จะไม่มีใครรู้ “เดี๋ยวผมจะหาฤกษ์งามยามดีให้นะครับ” “แบบนี่ค่อยเว้ากันได้” (อย่างนี้คอยยังพูดกันได้) เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นพระลบจึงเดินหนีออกมาจากบ้านเขาไม่น่าจะเรื่องเข้าตัวเลย เมื่อกำลังจะออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงพลอยน้ำเพชรเรียก “พี่กราฟ” หญิงสาวเดินมาทำให้พระลบต้องลากหญิงสาวออกมาคุยข้างนอก “น้องพลอยไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้” “ไม่รู้ แล้วทำไมแม่ของน้องพลอยถึงตามาขู่พี่ได้ทั้งๆที่คืนนั้นเราก็สมยอมกัน” พระลบพูดความในใจออกมาเขาเพิ่งอายุสิบเก้าปีแต่ต้องแต่งงานมีครอบครัวแล้วเวลาชีวิตที่เหลือใครจะรับผิดชอบ “น้องพลอยไม่รู้เหมือนกันค่ะ” พลอยน้ำเพชรจึงก้มหน้าเธอกลัวว่าพระลบจะเกลียดจึงไม่อยากพูดอะไรมากเกินไป “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วช่างมันเถอะ ถอยไปพี่จะออกไปข้างนอก” “พี่กราฟจะไปไหน” “ยังไม่ใช่เมียพี่ ไม่ต้องถามมาก” พระลบจึงตะคอกใส่หญิงสาวซึ่งตั้งแต่คบหาดูใจกันชายหนุ่มไม่เคยหงุดหงิดใส่หญิงสาวเลยสักครั้ง “น้องพลอยก็แค่เป็นเป็นห่วง” หญิงสาวจึงถอยหลังออกมาสองก้าวเพื่อหลักทางให้ชายหนุ่มตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มไม่เหมือนคนที่เคยรู้จัก “พี่แค่หงุดหงิด เอาไว้พี่จะโทรหานะ” พระลบจึงขับรถเครื่องออกไปส่วนพลอยน้ำเพชรจึงเดินคอตกออกจากบ้านของพระลบเพราะไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อทำไม ทำไมเธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนผิด “ให้เวลาไอ้กราฟมันหน่อย” ตรีเมฆที่ยืนดูเหตุการณ์จึงสงสารหญิงสาวตรงหน้า ยังเด็กทั้งคู่คงต้องปรับตัวเข้าหากันอีกเยอะ “ค่ะ” “พี่ชื่อเมฆเป็นชายไอ้กราฟ มีอะไรมาคุยกับพี่ได้” เพราะหญิงสาวตรงหน้าจะต้องกลายมาเป็นน้องสะใภ้ในไม่ช้านี้มีปัญหาอะไรเขาจะได้ช่วยได้ “พลอยค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวจึงเดินขึ้นรถไปพร้อมกับมารดา