“ปล่อยเธอมา”

“มึงมาได้ไง มาทำไม ใครอนุญาตให้มึงมา” เดย์หันขวับไปถามน้องชายฝาแฝดทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วง “โอ๊ยย เฮีย… ใจเย็นดิ จะให้ผมตอบข้อไหนก่อนล่ะ” ไนท์ยักไหล่ กวนตามสไตล์จนเดย์แทบอยากจะฟาดหัว “มาทำไม” คราวนี้เสียงนิ่งเรียบของคิริวดังขึ้นแทน คำถามสั้น ๆ แต่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ “ก็ภารกิจใหญ่ทั้งที จะขาดบอดี้การ์ดขั้นเทพแบบผมไปได้ไงล่ะ” ไนท์ยกยิ้มกวน ๆ ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “แต่มึงยังต้องพักฟื้นอยู่” เดย์ตอกเสียงเข้ม “หมอมันก็พูดไปงั้นแหละเฮีย” ไนท์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “จริง ๆ ผมหายแล้ว เดินได้ วิ่งได้ สบายบรื๋อ เฮียไม่ต้องห่วงหรอก” “มึงนี่แม่งง…” เดย์กัดฟัน เตรียมจะด่าน้องชาย แต่ยังไม่ทันได้พูดต่อก็ต้องหยุด เพราะคิริวเอ่ยห้ามเสียงเรียบ “พอ เลิกเถียงกันก่อน อีกสิบนาทีกูต้องเข้าไปแล้ว… มึงมาก็ดี จะได้ช่วยดูไอเดย์มันด้วย” ไนท์หัวเราะหึ ยกคิ้วขึ้นอย่างสะใจ “โคตร