“โดนขัง”

อัญชันหอบหายใจแรง ดวงตาที่เอ่อคลอน้ำตาพยายามเพ่งมองรอบห้องสลัว ๆ อย่างสิ้นหวัง สติที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดบังคับให้เธอต้องหาที่พึ่งอย่างน้อยก็โทรศัพท์… “กระเป๋า…อยู่ไหนนะ” เธอพึมพำเสียงสั่น พยายามใช้มือข้างที่ไม่เจ็บปาดน้ำตาออก แล้วฝืนกวาดตามองรอบ ๆ พื้นที่เต็มไปด้วยหนังสือที่หล่นเกลื่อน สายตาเลื่อนไปจนเจอกระเป๋าสะพายสีอ่อนของตัวเองที่ตกอยู่ไม่ไกลนัก มันเอียงคว่ำอยู่ข้างชั้นเหล็ก อีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะเอื้อมถึง หัวใจของอัญชันเต้นแรง ความหวังเล็ก ๆ ก่อขึ้นมาทันที เธอเม้มปากแน่น ข่มความเจ็บที่ข้อมือ ก่อนจะค่อย ๆ คลานไปข้างหน้า เสียงข้อมือที่ปวดตุบ ๆ ดังสอดประสานกับเสียงสะอื้นเบา ๆ ทุกครั้งที่เธอออกแรง “อีกนิดเดียว…แค่เอื้อมอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว” ในที่สุดปลายนิ้วเล็กก็แตะโดนสายสะพายกระเป๋า อัญชันรีบคว้าไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหายไป เธอรีบเปิดซิปมือไม้สั่น หยิบโทรศัพท์เครื่องสีชมพูออกมาแทบไม่ท