“ชื่อเจ้าของตึก..”

เสียง ปัง เบา ๆ ดังขึ้นเมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบเข้ามาปกคลุมทันที อัญชันยืนพิงประตูอยู่ครู่หนึ่ง สายตายังจ้องไปยังบานประตูที่พ่อแม่เพิ่งเดินออกไป น้ำตารื้นขึ้นนิด ๆ แต่เธอรีบยกมือปาดออกอย่างรวดเร็ว “โธ่… แค่วันแรก จะมาร้องไห้ทำไมกัน” เธอพูดปลอบใจตัวเอง ก่อนสูดหายใจลึกแล้วเดินเข้าไปกลางห้อง ห้องคอนโดกว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยม กลิ่นสะอาดของไม้และน้ำยาถูพื้นยังคงลอยอบอวล อัญชันวางตัวลงบนโซฟา ยกหมอนมากอดไว้แน่น พลางมองวิวตึกสูงผ่านกระจกบานใหญ่ตรงระเบียง แสงไฟจากถนนและป้ายโฆษณาข้างนอกส่องเข้ามา วิบวับจนต่างจากความมืดเงียบของลำปางราวฟ้ากับเหว เธอเผลอยิ้มออกมาเบา ๆ ความตื่นเต้นไหลวนในอก แต่ลึก ๆ ก็อดรู้สึกเหงาไม่ได้ อัญชันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดกล้องหน้ามองตัวเองในชุดลำลองง่าย ๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง “เด็กมหาลัยแล้วนะอัญ… สู้ ๆ” เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงนุ่มใหม่เอี่