“แต่นนท์ว่าเขาดูหน้ากลัวนะ” นนท์พูดเสียงเบา ขมวดคิ้วนิด ๆ “นนท์ว่าอัญชันอย่าไปอยู่ใกล้เขามากเลย ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ”
อัญชันยิ้มอย่างไม่ทุกข์ใจ เธอหันไปตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “นนท์คิดมากไปเอง พี่คิริวเป็นคนดีจะตาย ไม่ต้องห่วงอัญชันหรอกนะ อัญชันไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย”
นนท์พยักหน้าเบา ๆ แต่ยังคงมองชายหนุ่มด้วยแววตาจับผิดเล็ก ๆ ส่วนอัญชันก็ยิ้มพลางถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
ทันใดนั้น แม่จันทร์ฉายเดินเข้ามาในห้องถือถาดขนมกล้วยหอม ๆ มา พร้อมกับบอกเสียงใส ๆ แฝงความเป็นห่วง
“อัญชัน ไปเรียกคิริวมากินด้วยสิ เดี๋ยวขนมเย็นหมดเสียก่อน”
“ได้ค่ะ!” อัญชันตอบทันทีด้วยรอยยิ้มสดใส เธอวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ ก่อนรีบวิ่งออกไปหาคิริวอย่างกระฉับกระเฉง
“พี่คิริว แม่เรียกให้ไปกินขนมค่ะ” อัญชันเอ่ยพลางยิ้มหวาน
“อืม… พี่ขอทำตรงนี้ให้เสร็จก่อน” พี่คิริวตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความสุภาพ ขณะที่มือยังคงจัดดอกไม้ในกระ
