มหาวิทยาลัย…
รถหรูยุโรปคันสีดำเงาวับเคลื่อนมาตามถนน ก่อนจะเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะเกษตรศาสตร์เหมือนเช่นทุกวัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร คิริว
อัญชันรีบกวาดเก็บของใส่กระเป๋า ก่อนผลักประตูลงจากรถแทบจะทันทีเหมือนคนเกรงใจ ทว่าพอเท้าเล็กแตะพื้น รถคันหรูยังไม่ยอมขยับไปไหน
เสียงกระจกเลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มใต้แว่นกันแดด แววตาดุ ๆ ส่งตรงมาเล่นเอาหัวใจเธอสั่นโครม
“ตั้งใจเรียน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ถ้ามีอะไรก็โทรมาบอก เมื่อกี้พี่เมมเบอร์ใส่เครื่องเธอให้แล้ว”
อัญชันตาโต รีบหยิบสมาร์ทโฟนสีชมพูขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์ทันที พอเจอเข้าจริง ๆ หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
พี่คิริว💗
ดวงตากลมใสไหววูบ ความเขินพุ่งขึ้นจนแก้มขึ้นสีทันที อัญชันก้มมองหน้าจอมือถือพลางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว
“ทำไมต้องมีอีโมจิหัวใจด้วย…”
เสียงทุ้มต่ำจากรถดังสวนขึ้นมาทันที
“พี่พอใจจะใส่”
ประโยคสั้น ๆ แ
