“คนเก่ง”

อัญชันขยับเปลือกตาช้า ๆ แสงไฟสลัวในห้องพักฟื้นค่อย ๆ ปรับเข้าสายตา ร่างเล็กพลิกตัวเล็กน้อย แต่ทันทีที่ขยับก็รู้สึกเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากแขนที่เข้าเฝือกอยู่ “อ๊ะ…” เสียงครางเบา ๆ หลุดจากริมฝีปาก ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยเพราะความเจ็บ ดวงตากลมเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ ห้องเหมือนพยายามหาความคุ้นเคยและคนที่เธอต้องการเจอ… ไม่นาน… เสียง แอ๊ดด ของประตูที่ค่อย ๆ ถูกเปิดออกดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่อัญชันเฝ้ารอให้ปรากฏตัวก็เดินเข้ามา ทันทีที่ดวงตากลมโตเห็นเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ก็เอ่อคลอเต็มขอบตา “พี่คิริว…” เสียงเล็กสั่นเครือเหมือนพร้อมจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ คิริวที่เพิ่งก้าวเข้ามาชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้น ก่อนจะเร่งก้าวเข้ามาข้างเตียง ดวงตาคมเข้มมองเธอด้วยความเป็นห่วงที่ไม่แม้แต่จะปิดบัง “ไม่เป็นไรนะ คนเก่ง…ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว” คิริวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงด้