“พี่คิริว… ลากอัญชันมาทำไมคะ แล้วพี่ไนท์กับพี่เดย์ล่ะ” อัญชันเอ่ยเสียงสั่น ๆ พลางหันไปมองประตู ก่อนจะขยับก้าวเหมือนจะเดินไปเปิดให้สองคนนั้นเข้ามา
แต่ทันใดนั้น เสียงเข้มต่ำก็กระแทกลงมาก่อน
“ไม่ต้องเปิด ปล่อยมันไป”
ข้อมือเล็กถูกกระชากอีกครั้ง คิริวออกแรงดึงจนร่างอัญชันเสียหลักลงไปนั่งบนโซฟากลางห้อง ดวงตาคมกริบก้มลงมาจ้องเธอไม่กะพริบ
“พะ…พี่คิริวจะปล่อยให้พี่เขาสองคนอยู่ข้างนอกจริง ๆ เหรอคะ” อัญชันถามเสียงแผ่ว แววตายังเต็มไปด้วยความกังวล
คิริวโน้มตัวลงเล็กน้อย เงาร่างสูงทาบทับเหนือร่างเล็กอย่างกดดัน ริมฝีปากหนาเอ่ยช้า ๆ ชัดทุกถ้อยคำ
“เลิกสนใจคนอื่น… แล้วสนใจแค่พี่ก็พอ อัญชัน”
อัญชันเงียบ ไม่ตอบอะไร นั่งตัวแข็งจนกล้ามเนื้อเกร็ง มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น หลีกสายตาจากคิริวไม่กล้าสบ เธอรู้สึกเหมือนถูกสายตามืด ๆ นั้นกดทับจนหายใจติดขัด
คิริวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า แสงไฟอ่อนฉายให้เงาใบหน้าเข้มชัดขึ
