“ไม่หมั้น”

หลังจากนั้นไม่นาน บริกรในชุดสูทสีดำเรียบร้อยก็ทยอยเดินเข้ามาที่โต๊ะ เสียงกริ่งเบา ๆ ของจานเงินขัดเงาดังก้อง เมื่อฝาครอบถูกยกขึ้นทีละใบ กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยอบอวลไปทั่วทันที กลิ่นเนื้อสเต็ก medium rare ที่เพิ่งยกออกจากเตาร้อน ๆ ผสมกับกลิ่นซอสไวน์แดงหอมหวานแตะจมูกจนทำให้บรรยากาศยิ่งหรูหรา ด้านข้างยังมีขนมปังอบเนยกรอบ และไวน์แดงแก้วใสถูกรินลงมาให้แต่ละท่าน คุณพัชนีหันไปยิ้มบาง ๆ กับแขกผู้ใหญ่ “เชิญเลยค่ะ อย่าเกรงใจ” คุณไพลินใช้ส้อมตัดสเต็กเบา ๆ กลิ่นหอมก็ยิ่งกระจาย เสียงหัวเราะอย่างสุภาพดังขึ้นแผ่วเบารอบโต๊ะ แต่คิริวกลับนั่งนิ่ง สายตาคมกริบทอดมองจานตรงหน้าราวกับความคิดยังไม่อยู่กับอาหาร ในขณะที่คุณหนูอิงอรนั่งเคียงข้าง เธอเอนหน้ามองคิริวเล็กน้อย รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยความหมายที่ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา “คิริวไม่ทานหรอคะ… ให้อิงอรหั่นสเต็กให้ไหม” คิริวเหลือบมองเพียงเสี้ยววิน