ห้าปีต่อมา
โรงแรม
“อีคนสวยกว่าจะมา กูนึกว่ามึงลืม”
“ทันอยู่ นี่ไง เหลืออีกตั้งสองนาที ไม่ได้ผิดนัดนะ”
“จ้ะ หน้าก็ไม่แต่ง ผมเผ้าก็ไม่หวี ไม่เป็นผู้เป็นคนเลยอะ นี่มึงใช้ชีวิตหรือให้ชีวิตใช้มึงคะ”
“เป็นเจ้าสาวแล้ว อย่าบ่นเยอะ เดี๋ยวตีนกาขึ้นนะ”
“กูฉีดมาอย่างดี ไม่มีขึ้นค่ะ”
“เออ ๆ มึงสวย นี่กูต้องทำไรบ้าง”
“เป็นเพื่อนเจ้าสาวจะทำอะไรละคะ งานอีหวาก็เคยแล้ว อย่าทำเหมือนไม่เคย”
“ขอแบบอยู่ในมุมมืดไม่ได้เหรอมึง ไม่โดดเด่นอะ”
“ชีวิตกูมีมึงกับอีหวาเป็นเพื่อน มึงจะให้อีหวาขึ้นไปยืนเด๋อคนเดียวเหรอคะ”
“กูกินเหล้าไม่ได้อะ”
“หึ สภาพไม่ต่างจากคนเมาเพิ่งตื่น”
“กินเลี้ยงกับที่บ้าน ยาวไปหน่อย”
“โชคดีของกูจริง ๆ ที่มึงไม่ลืม โชคดีที่มึงตื่นทัน” ตื่นทันอะไรไม่ได้นอนต่างหาก งีบแค่สองชั่วโมงนาฬิกาปลุกก็รีบตื่นแล้ว
“เพื่อนแต่งงานทั้งทีจะลืมได้ไง เดี๋ยวกูใส่ซองให้หนัก ๆ นะ”
“หึ อย่าเมาก็พอค่ะ ขอร้อ
