บุญญานัทเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังกลืนคำตอบบางอย่างลงคอ แล้วเขาจึงตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่มีความหมายชัดเจน
“ผมไม่ได้มองคุณเป็นเชลย”
มิรันตีหันไปมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะสิ่งที่เขาทำทั้งหมดไม่ต่างจากการกักกันเธอเลยสักนิด ตั้งแต่การขู่ไล่พนักงานออก การบังคับให้ย้ายบ้าน การบังคับให้ย้ายโรงพยาบาล และการเอาลูกมาเป็นเงื่อนไข เพื่อแลกกับสิทธิ์ความเป็นแม่
แต่เธอไม่พูดแย้งออกไปตรงๆ เพราะไม่อยากเริ่มสงครามกลางรถในวันที่เธอต้องไปตรวจครรภ์ เธอจึงเพียงถามกลับด้วยเสียงเบาลง
“ถ้าไม่ใช่ก็ดีค่ะ ฉันแค่หวังว่าคุณจะให้ความเคารพท่านสักหน่อย อย่างน้อยก็ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง”
บุญญานัทหันกลับไปมองถนนข้างหน้าเหมือนว่าเธอควรจบประเด็นได้แล้ว แต่เขาก็ยังตอบในสิ่งที่เธออาจจะต้องการ
“ผมจะให้ความเคารพป้าของคุณ” เขาพูด “ถ้าท่านน่าเคารพอย่างที่คุณบอก”
คำตอบนั้นไม่ได้ใจดี และไม่ได้ให้ความสบายใจแบบเต็มร้อย แต่ม
