ไม่นานนัก เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงรองเท้าส้นเตี้ยที่คุ้นหูมากกว่าเสียงรองเท้าหมอ บุญญานนท์เงยหน้าขึ้นมอง แล้วสีหน้าเขาก็อ่อนลงในทันทีอย่างที่มิรันตีสังเกตได้
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเรียบร้อย สวยหวานในแบบที่ดูเป็นลูกคุณหนูโดยธรรมชาติ ไม่ใช่ความสวยแบบฉูดฉาด เธอสวมชุดคลุมท้องที่ขนาดหน้าท้องดูใหญ่กว่าเธอไม่น้อยในมือถือถุงขนมที่ขายอยู่ชั้นล่างของโรงพยาบาลด้วยท่าทางเปี่ยมสุข ใบหน้านั้นยิ้มแย้มบอกว่าเป็นคนใจดีคนหนึ่ง แต่ที่ทำให้มิรันตีตื่นเต้นก็คือเธอคือว่าที่เจ้าสาวที่เธอเคยเห็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
“พี่นัทพาแฟนมาแล้วเหรอคะ ดีจัง ฟ้านึกว่าจะขึ้นมาไม่ทันแล้วเสียอีกค่ะ” อัญญาวดีบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างบุญญานนท์สามีของเธอและเขาก็โอบไหล่ของเธออย่างแสนรัก แววตาของเขาบอกว่าในหัวใจไม่มีใครที่จะสำคัญไปกว่าคนข้างๆ อีกแล้ว
“ได้ยินตานัทบอกว่าน้อง
