ตอนที่ 17 ไม่มีสิทธิ์

ความเงียบปกคลุมร้านอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มิรันตีจะเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามประคองหัวใจที่เต้นแรงจนแทบเจ็บอก “ฉัน...มาทำงานที่นี่ค่ะ แล้วคุณ...มาซื้อดอกไม้เหรอคะ” เธอถามอย่างระมัดระวัง “อืม ผม...มารับดอกไม้แทนพี่สาวน่ะ” เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแม้มันจะไม่มั่นคงเท่าใดนักก็ตาม “พี่สาวของผมชื่อนุชครับ บุญญานุช เธอโทรมาจองช่อดอกไม้เอาไว้เมื่อเช้า” “อะ...อ๋อ...พี่นุชนั่นเอง รอสักครู่นะคะ ดอกไม้จัดเสร็จแล้วค่ะ” เธอพยายามหันมองซ้ายขวาเพื่อหาผู้ช่วย แต่ก็นึกได้ว่าทั้งรวีวรรณและปวีณาออกไปซื้อของที่ตลาดด้วยกัน เลยเหลือเธออยู่ที่ร้านคนเดียว ส่วนป้าสมบูรณ์กับป้าไก่กำลังทำอาหารในครัว เมื่อไม่มีคนช่วยรับหน้าแทน เธอจึงต้องพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติและไม่ทำอะไรให้อีกฝ่ายผิดสังเกต เธอเดินไปหยิบช่อดอกไม้ที่เตรียมไว้ ก่อนจะนำมายื่นให้กับเขา “นี่ค่ะ ช่อนี้สองพันห้าร้อยบาทค่ะ” “ครับ” เขาวางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะก่อนล้วงเอากระเป๋าเงินขึ้นมาแล้วหยิบเงินตามจำนวนที่เธอบอก “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับเงินมาก่อนหมุนตัวไปทางเคาน์เตอร์คิดเงินโดยไม่ได้พูดอะไรอีก ส่วนเขาก็ไม่รู้จะถามอะไรเช่นกัน เพราะไม่คิดว่าจะได้พบกับเธอโดยบังเอิญเช่นนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือการหันหลังกลับแล้วก้าวออกไปจากร้าน ร่างสูงเปิดประตูรถแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเบาะแต่ยังไม่ทันได้ขับออกไป เสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้น เมื่อเขาหันไปมองก็เห็นมิรันตียืนอยู่พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ เขาเลยรีบลดกระจกรถลง “คุณลืมดอกไม้ค่ะ” “อ๋อครับ ขอบคุณนะ” “ยินดีค่ะ” หญิงสาวหันหลังกลับอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนเสียงของเขาก็ดังขึ้นก่อน “มี่ ผมเรียกแบบนี้ได้มั้ย” มิรันตีหันกลับมาก่อนส่งยิ้มบางๆ ให้ “ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ” “คุณสบายดีใช่มั้ย” เป็นคำถามที่โง่ที่สุดแต่เขาก็ถามออกไปแล้ว “สบายดีค่ะ” “แล้วลูก...ลูกของคุณแข็งแรงดีรึเปล่า” เขาถามพลางจ้องไปที่หน้าท้องที่ขยายใหญ่กว่าเดิมของเธอ “ค่ะ ลูกของฉันแข็งแรงดี ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” “เอ่อ...เดี๋ยวก่อน” เขาวางช่อดอกไม้ไว้ที่เบาะข้างตัว ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไป พลางหยิบนามบัตรของตนขึ้นมาใบหนึ่ง “ผมไม่รู้ว่าควรทำแบบนี้มั้ย แต่ผมว่ายังไงเราก็รู้จักกันแล้ว คงไม่สายไปถ้าผมจะแนะนำตัวเองตอนนี้ ผมชื่อนัทนะ นี่นามบัตรของผม เผื่อคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็...โทรหาผมได้ตลอด” มิรันตีมองนามบัตรของเขาครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปรับตามมารยาท “ขอบคุณค่ะ แต่คิดว่าฉันคงไม่มีอะไรให้คุณช่วย ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับเข้าร้านก่อนนะคะ พอดีสามีใกล้จะเลิกงานแล้วค่ะ เดี๋ยวคงจะมารับแล้วล่ะ ฉันไม่อยากให้เค้าเห็นฉันยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น หวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ” บุญญานัทนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนส่งยิ้มบางๆ “ครับ ผมเข้าใจ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบากใจ” ได้ยินอย่างนั้นเธอก็รีบก้าวเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าสามี (กำมะลอ) ที่เธอกล่าวอ้างจะมาเห็นจริงๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอแค่กลัวว่าเขาจะจับโกหกเธอได้ต่างหาก แต่ในใจของเขาตอนนี้มันกลับเคว้งคว้างและว่างเปล่าอย่างไม่รู้จะอธิบายให้ใครเข้าใจดี ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะกลับขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ความว่างเปล่าในใจแปรเปลี่ยนเป็นความกรุ่นโกรธ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังโกรธอะไรหรือใคร รู้แค่ว่าเขากำลังหงุดหงิดมากๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ตรงนั้นให้นานกว่านี้... ค่ำคืนนี้…ไร่เพียงดาวเงียบสงบกว่าที่เคยเป็น ลมเย็นจากยอดเขาพัดเอื่อยผ่านแนวไม้ใหญ่รอบบ้าน กลิ่นดินชื้นหลังฝนผสมกับกลิ่นใบชาที่ถูกแดดอ่อนตลอดวันยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ แสงไฟสีส้มจากโคมหน้าบ้านส่องลอดระแนงไม้เป็นริ้วเงาเป็นทางยาวบนพื้นเฉลียง ท้องฟ้ามืดสนิทแต่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ราวกับธรรมชาติพยายามกล่อมให้คนในบ้านหลับสบาย ถ้าหัวใจของบุญญานัทจะยอมสงบตามนั้นได้…ก็คงดี ชายหนุ่มกลับมาถึงไร่ก่อนพระอาทิตย์ลับฟ้าไม่นาน เขาเอารถจอดหน้าบ้านตามเดิม เดินขึ้นบันไดด้วยจังหวะที่ดูปกติพอจะหลอกสายตาคนอื่นได้แต่หลอกตัวเองไม่ได้เลย บุญญานัทอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเงียบๆ แล้วลงมานั่งที่เฉลียงหน้าบ้าน เขาเพียงตั้งใจจะรอพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่กำลังเดินทางกลับมา โดยไม่คิดว่าค่ำคืนนี้จะเป็นคืนที่เขาต้องพูดเรื่อง “ผู้หญิงคนนั้น” ออกเสียงให้คนในบ้านได้ยินจริงๆ เสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านทำให้ทุกคนที่อยู่ข้างในหันไปพร้อมกัน ประตูรถเปิดออกก่อนร่างสูงใหญ่ของบุญญานนท์จะก้าวลงมาในชุดลำลองเรียบหรู ตามด้วยอัญญาวดีที่เดินช้ากว่าเล็กน้อย มือหนึ่งประคองหน้าท้องตามสัญชาตญาณของคนตั้งครรภ์ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มอบอุ่นปนเหนื่อยล้า แต่ดวงตาดูสดใสกว่าหลายวัน บุญญิศาเดินออกมาจากในบ้านก่อนใคร สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง “มาถึงกันแล้วเหรอลูก เดินทางเหนื่อยรึเปล่าจ๊ะ” “เหนื่อยครับแม่ แต่พอเห็นหน้าทุกคนก็หายเหนื่อยแล้ว” บุญญานนท์ยิ้มพลางโอบไหล่ภรรยาเข้าหาตัวอย่างอ่อนโยน