เปิดบริษัทลูก

ช่ออินทนิลไถลตัวลงจากร่างหนาเธออาศัยความไวดึงผ้าห่มมาห่อตัวนอนหันหลังให้เขา “ช่อง่วงแล้วค่ะ” เธอได้ยินเสียงเหมราชหัวเราะ จากนั้นไฟในห้องดับลงวงแขนแข็งแรงเอื้อมมาดึงเธอไปกอดทั้งผ้าห่ม ที่นี่เป็นบ้านไม้ที่ดูท่าทางจะเก่าในระดับหนึ่งเหมราชไม่อยากเสี่ยงเหมือนกัน “นอนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า” เสียงนั้นดังในความมืด ช่ออินทนิลวางมือเล็กลงบนมือใหญ่สากบนหน้าท้องเธอ หญิงสาวเงี่ยหูฟังเมื่อเหมราชเงียบไป “พี่เหมคะ” เธอเรียกเมื่อเขาไม่ตอบ เธอจึงเขย่าแขนเขาเบาๆ “ครับ” เสียงนั้นง่วงงุนเหมือนกับคนที่หลับไปแล้วจริงๆ “ช่ออยากไปสะพานมอญค่ะ” เธอหมายถึงรอบหน้าที่เขาบอกว่าจะพามา เหมราชไม่ตอบอะไรหญิงสาวพลิกตัวกลับมาหาเขา เธอดึงผ้าห่มออกแล้วซุกหน้าลงกับอกกว้าง แขนเรียวพาดไปบนตัวเขาพลางเรียกชายหนุ่มให้ตื่นมาคุยกัน “พี่เหม..” เธอเลื่อนปลายนิ้วไปตามผิวเนื้อแน่นบนอกเขา ปัดป่ายไปตามจุดเล็กๆ สีน้ำตาลบนอ