คืนส่งตัว

เธอเก็บตัวในนั้นจนอีกสามสิบนาทีต่อมาเหมราชมาเคาะประตูห้องเธอ “ช่อ พี่อยากคุยด้วย” เหมราชเคาะประตูเรียกเธอด้วยความไม่สบายใจ เขารออยู่นานกว่าที่ประตูบานนั้นจะเปิดออก “มีอะไรคะ พี่เหมสบายใจได้ช่อไม่บอกคุณป้าหรอกค่ะเรื่องเมื่อกี้” เธอดักคอ “เปล่า พี่อยากบอกว่าพี่ไม่รู้ว่าแอนเขาจะมา พี่จะระวังไม่ให้เขาล้ำเส้นช่ออีก” ช่ออินทนิลหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ “เราพูดเรื่องนี้กันก็ดีค่ะ ช่อจะบอกว่าในระหว่างหนึ่งปีที่เราเป็นสามีภรรยากัน ช่อคงห้ามพี่ไม่ได้ถ้าพี่จะไม่ละเลิกพฤติกรรมเดิมๆ กับคนของพี่” เธอหยุดพูดมองหน้าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อเช้านี้ เหมราชหรี่ตามองเธออย่างประเมินว่าเธอกำลังจะพูดอะไร ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งเธอไม่หลบตาขณะที่พูดต่อ “ช่อห้ามไม่ได้ถ้าพี่เหมจะไม่ไว้หน้ากัน แต่ถ้าพี่เหมเลือกแล้วว่าจะทำแบบนั้น ช่อก็ถือว่าช่อมีสิทธิ์ที่จะทำได้เหมือนกัน” “หมายความว่ายังไงถ้าพี่ไม่เลิกกับแอน ช่อจะมีชู้เหรอ” เหมราชกัดฟันกรอด เธอยิ้มทั้งที่ในใจไม่ขำ “อย่าเอามาตรฐานของตัวพี่มาเป็นไม้บรรทัดวัดคนอื่นสิคะ ช่ออาจจะหมายถึงแค่การเปิดใจศึกษาใครไปพลางๆ ในระหว่างที่รอเวลาหย่ากันก็ได้” เหมราชไม่ตอบ แต่เขามองเจ้าสาวด้วยความเดือดดาล หลายครั้งแล้วที่เธอด่าเขาด้วยคำสุภาพ สุภาพแต่เจ็บลึก “ช่อจะเอาแบบนั้นใช่ไหม” เขาถามเสียงเรียบ “ช่อไม่เคยรักพี่เลยเหรอ” เขาถามต่อ ช่ออินทนิลหัวเราะ เขาโยนก้อนหินใส่เธอแล้วยังหวังว่าเธอจะจงรักภักดีกับเขาไม่เปลี่ยนไปหรือ “ช่อเคยรักพี่ค่ะแต่มันนานมาแล้ว และคนที่ช่อรักคนนั้นก็คงตายไปนานแล้วด้วย” เขากล้าดียังไงมาถามหาความรักจากเธอ เธอที่เขาพูดมาตลอดว่าไม่เคยรัก เธอปิดประตูใส่หน้าเขาดังปัง.. ไม่สนใจคนที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นอยู่ตรงนั้นอีก #################### คืนนั้นพิธีส่งตัวทำที่คอนโดของเจ้าบ่าว เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของเจ้าสาวถูกขนมาเก็บที่นี่ก่อนหน้านั้นแล้วเรียบร้อย ทันทีที่ผู้ใหญ่ลุกไปจากห้องจนหมด ช่ออินทนิลก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว เหมราชมองตามแต่ไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และพบว่าเจ้าสาวยังไม่ได้กลับเข้ามาในห้องหอ เขาออกไปเดินตามหาเธอด้านนอกได้ยินเสียงอินทนิลทำอะไรอยู่ในห้องนอนอีกห้อง จึงเข้าใจว่าเธอคงมาอาบน้ำอีกห้องเพราะของใช้ส่วนตัวเธอที่ขนมาเก็บแยกไว้ที่ห้องนั้น ชายหนุ่มกลับมานอนรอที่ห้องจนเผลอหลับ เขาตื่นมาอีกทีหลังเที่ยงคืนและเธอยังไม่เข้ามาจึงไปเคาะประตูห้องเรียก “ช่อ.. ทำอะไรอยู่” เธอเปิดประตูออกมา สีหน้าไม่เข้าใจ “ตอนนี้เที่ยงคืนก็ต้องนอนสิคะ พี่เหมจะมาเรียกทำไม” “คืนนี้เข้าหอ ช่อจะให้พี่นอนคนเดียวเหรอ” เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะถูกเมินในคืนวันแต่งงาน ช่ออินทนิลมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ถ้าพี่ขาดผู้หญิงไม่ได้สักคืน จะโทรเรียกแฟนพี่มาก็ได้นะคะ ช่อไม่มีปัญหาอะไร” เธอทำท่าจะปิดประตูแต่เขาดันไว้ก่อน “คืนนี้เป็นวันเข้าหอของเรา ช่อไม่คิดจะทำอะไรให้ถูกต้องเป็นมงคลกับชีวิตคู่ของเรามั่งเหรอ” เขาถูกเมียทิ้งตั้งแต่คืนแรกของการแต่งงาน และนั่นเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ “ความมงคล ควรมีไว้สำหรับคนที่เขารักกันจริงๆ มีแผนจะใช้ชีวิตด้วยกันไปจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรโน่นค่ะ ส่วนเรื่องของเรากำหนดวันหย่าตั้งแต่ยังไม่แต่ง จะถามหาความมงคลไปทำไมคะ” เธอพูดตรงๆ วันครบรอบแต่งงานของเธอในปีหน้าคือวันหย่า คือวันที่เธอจะมีอิสระช่ออินทนิลคิดอย่างขมขื่นใจ “แต่พี่ไม่อยากนอนคนเดียว” เหมราชเริ่มรวน เขาพูดว่าจะแต่งงานปีเดียวแต่ไม่เคยพูดว่าจะไม่แตะต้องเธอ “งั้นพี่ก็โทรเรียกใครมาก็ได้” เธอพูดก่อนจะร้องด้วยความตกใจเมื่อเขาดันประตูเข้ามาจนได้ “พี่เหมออกไปนะ” เธอไล่ “ไม่ออก ถ้าบอกว่าให้พี่โทรเรียกใครก็ได้ เมียพี่ก็คงใช้ได้เหมือนกัน” เขาย่างสามขุมเข้าหา “ออกไปนะ” เธอไล่อีกหันรีหันขวางมองหาตัวช่วย “ช่อเป็นเมียพี่ เราแต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย ช่อคิดเหรอว่าพี่จะยอมเสียเงินไปตั้งเยอะทั้งค่าจัดงาน ค่าสินสอดเพื่อให้ช่อมาเดินไปเดินมาเล่นๆ ในบ้านพี่” เขาพูดเสียงดังและเข้าถึงตัวเธอในตอนนั้น แขนล่ำสันจับต้นแขนเธอลากมาชิดตัว มืออีกข้างกดกระชับที่ท้ายทอยบังคับให้ใบหน้าเธอแหงนเงยขึ้น กดริมฝีปากลงมาจูบลงไปตามลำคอระหง ช่ออินทนิลดิ้นพราดทันที เธอพยายามดันตัวเขาออก และเหยียบลงบนเท้าของเขาสุดแรง “ปล่อยนะ ช่อขยะแขยงพี่ อย่ามาแตะนะ” เหมราชเงยหน้ามองเธอทันทีที่ได้ยินคำว่าขยะแขยง “อะไรนะ ช่อพูดว่าอะไรนะ” หญิงสาวได้จังหวะผลักเขาออก “ช่อขยะแขยงพี่ได้ยินไม่ชัดเหรอคะ พฤติกรรมพี่มั่วไปทั่วมีผู้หญิงไม่เคยขาด คิดเหรอว่ามันเท่ มันน่าภูมิใจ ติดโรคมาบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าไม่เคยมีใครบอกว่ามันน่ารังเกียจก็ขอให้รู้ไว้ว่าแบบนี้คนดีๆ เขาไม่ทำกัน” เหมราชไม่รู้ว่าเขาออกจากห้องของเธอ กลับมาที่ห้องหอที่ถูกเจ้าสาวรังเกียจได้ยังไง ไม่สิ...เธอไม่ได้รังเกียจห้องหอ แต่ช่ออินทนิลรังเกียจเขาต่างหาก