สิบวันหลังจากนั้น เมื่อเสร็จสิ้นพิธีศพของนางสุคนธาจากโรคหัวใจล้มเหลว อันเป็นอาการแทรกซ้อนของโรคพิษสุราเรื้อรัง เหมราชและคุณยศสินีก็พาหญิงสาวไปทำบุญให้มารดาอีกครั้ง โดยที่หญิงสาวเลือกเอากระดูกมารดาไปเก็บที่ช่องเก็บกระดูกวัดเดียวกับคุณยายปรุงสุคนธ์คือที่จังหวัดเพชรบุรีบ้านเกิด
“ไปดีนะรส ไม่ต้องห่วงลูกฉันจะดูแลช่อให้เหมือนลูกตัวเอง”
คุณยศสินีพูดกับเพื่อนเก่า อโหสิกรรมให้กับทุกสิ่งที่ผ่านมาในอดีตและอยู่กับปัจจุบันแทน
“ขอบคุณนะคะคุณป้า พี่เหม” หญิงสาวบอกคนทั้งสองเมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้านของช่ออินทนิลที่เพชร โดยที่พวกเขาจะพักที่นี่ในช่วงที่หญิงสาวกลับมาจัดการสิ่งต่างๆ ให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับไปกรุงเทพฯ อีกครั้ง
“มีอะไรก็บอกป้านะช่อหรือพี่เหมก็ได้เหมือนกัน คิดว่าป้าเป็นแม่อีกคนของเรา”
นาทีนั้นช่ออินทนิลที่รู้สึกเหมือนเหลือตัวคนเดียวในโลกก็ร้องไห้ออกมา ซึ่งตั้งแต่ที่รู้ว่ามารดาจากไปจนถึงในช
