“จอดหน้าตึกนั่นก็ได้ เดี๋ยวผมเดินเข้าไปเอง” ฌาคส์ ชาคริต ลงจากรถตู้ที่จอดให้เขาลงหน้าโรงพยาบาล ชายหนุ่มถือดอกไม้ที่จัดช่อมาสำหรับการต้อนรับสมาชิกใหม่โดยเฉพาะคือช่อดอกทานตะวันแซมด้วยเดซี่และยิปโซ ซึ่งมีความหมายดีสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่น้อยๆ ของครอบครัว
“ห้องวีไอพีเก้าศูนย์เก้า” ชายหนุ่มออกจากลิฟต์ที่กดมาชั้นเก้าแล้วไล่สายตาหาเลขห้อง
“เมื่อไหร่จะมาเนี่ย บอกว่าจะมาบ่ายสองผมตรงเวลา ตอนนี้บ่ายสองสิบห้าแล้ว” ภวิตราบ่นพึมพำอยู่แถวๆ ระเบียงเยื้องห้องพักคนไข้พิเศษชั้นเก้า
“บ่นอะไร ผมมาแล้ว” เสียงนั้นดังขึ้นทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง เธอหันขวับไปมองแล้วต้องอึ้งเมื่อเห็นคู่นัดอยู่ในชุดขาวราวกับเทพบุตรลงมาจากสรวงสวรรค์
แต่นั่นล่ะ คงมีแต่เธอที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้จริงๆ แล้วร้ายจนไม่ใกล้เคียงเทพบุตรอะไรเลย
“คุณเลทสิบห้านาทีค่ะคุณฌาคส์” เธอตำหนิตรงๆ
“ถ้าบอกว่ารถติดกว่าที่ผมคิด คุณก็คงบอกว่าแล้วทำไม
