“ว่าไงบ้างวะ” ไอ้ซันถามเมื่อผมเข้ามานั่งเบาะข้างมัน
“เข้ากรุงเทพ ไปครบรอบวันตายผัว”
“ไม่เห็นบอกมึง”
“ไม่รู้ ไม่สำคัญมั้ง”
“นั่น น้อยใจน้องมันอีก เพิ่งเริ่มเองอย่าล่มดิ กลับร้านเลยนะ”
“อืม” ผมก็แค่น้อยใจที่น้องไม่บอกผมบ้างเลย ทำเหมือนผมไม่สำคัญ
วันต่อมา
เมื่อวานนี้น้องไม่โทรมาหาผมเลย อืม ผมก็น้อยใจแหละ แต่ไม่ได้เมา มีเพี่อนผมมาดื่ม มาอยู่เป็นเพื่อน ช่วยขนของกลัวผมคิดมาก เพื่อนดื่ม ผมไม่ดื่ม นั่งเฉย ๆ ช่วงที่อยู่กับกวางคงดื่มจนพอมั้งครับรอบนี้เลยไม่อยากแตะ
“มึงจะนั่งโง่ ๆ ตรงนั้นอีกนานไหมไอ้เฟย มาแดกข้าว” ไอ้นิกกวักมือเรียกพร้อมเสียงด่า
“กูไม่หิว”
“มึงจะอดข้าวประชดน้องมันหรือไง น้องมันไม่รู้หรอกนะ” ไอ้หินพูดบ้าง ไอ้พวกนี้อยู่กับผมตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ยอมกลับกัน
“เนี่ยแม่ยายมึงฝากข้าวมาให้ เขาเป็นห่วง ย้ำว่าให้มึงแดกให้ได้ มาแดกครับ” เสียงไอ้ซันบ้างครับ
“เออ ๆ” รักษาน้ำใจแม่ของน้
