เราสองคนแวะเอาขนมฝากให้ครูอาสาแจกจ่ายให้น้องที่เป็นกลุ่มเด็กพิเศษทางร่างกายและสติปัญญา น้อง ๆ เหล่านี้ถูกตัดโอกาสในหลาย ๆ อย่าง
เรียบร้อยจากมูลนิธิผมตรงกลับบ้านแม่ ระหว่างขับรถก็จับมือน้องไปด้วย เหมือนว่าผมจะคิดทางออกเรื่องกวางได้แล้ว แต่กวางอาจจะเกลียดผม ซึ่งผมจะยอมให้มันเกิดขึ้น
“ตายจริง ทำไมเฟยไม่บอกแม่ให้เร็วกว่านี้ ไปรับเป็นพ่อของลูกคนอื่นแล้วลูกตัวเองปล่อยปะละเลยเนี่ยนะ ไม่ไหวนะเฟย หืม เป็นยังไงล่ะคุณเง็ก เลือกหลานสะใภ้ดีนัก น่าจะปล่อยให้เลี้ยงสายเลือดคนอื่นซะให้เข็ด” แม่ผมเองครับ หลังจากที่แม่รู้เรื่องราวจากปากของผมก็พูดไม่หยุดปาก ซ้ำยังทั้งหยิกทั้งบิดจนผมช้ำหมดแล้ว
“แล้วนี่เฮียบอกอาม่าของเฮียหรือยังคะ” น้องสาวของผมถาม
“ใครจะกล้าบอก นี่ที่บอกน้องไปรท์เพราะทนคิดถึงไม่ไหวแล้วต่างหาก”
“เหอะ น่าจะรอให้นานกว่านี้เนอะ ให้ไปรท์มีผัวใหม่ซะเลย”
“นั่นปาก กินส้มไปเลยไป” ผมยัดส้มที่ปอกใ
