นอกจากไม่ช่วยยังเป็นภาระ

“แม่ขา ให้พ่อนอนนี่กับเรานะคะ พ่อหลับแล้วค่ะ” น้องเพียงไม่ยอมให้แม่ปลุกพ่อที่หลับหลังจากที่เขาบ่นว่าปวดแผลแล้วขอยาพาราฯ ทานหลังมื้อค่ำ “นะคะแม่” เด็กหญิงเขย่าแขนเมื่อคนเป็นแม่ยังไม่ตอบ “งั้นให้พ่อนอนตรงนี้นะลูก ส่วนหนูต้องเข้าไปนอนกับแม่ในห้อง” อิสริยาหาทางออกซึ่งเธอยังพอยอมรับได้ ตรงนี้ที่ว่าคือบนโซฟายาวในห้องนั่งเล่นที่ดูท่าทางความสูงของเขาจะเลยขนาดของโซฟา “ค่ะ งั้นหนูไปหยิบผ้าห่มให้พ่อนะคะ” เด็กหญิงวิ่งเข้าไปห้องเพื่อหยิบผ้าห่มของตัวเองมาให้พ่อที่หลับไปแล้ว ครู่เดียวผ้าห่มขนาดสามฟุตก็ถูกคลี่ออกคลุมร่างด้วยมือเล็กๆ ก่อนที่อิสริยาจะพาลูกเข้าห้องนอนไป ทันทีที่เสียงประตูปิดลงดวงตาที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็ขยับลืมตาช้าๆ สกนธีกระชับผ้าห่มที่ลูกสาวตัวเล็กเอามาให้แล้วอุ่นไปถึงใจ นาทีนั้นเขานึกถึงความผิดพลาดของตัวเองว่าผีห่าซาตานตนใดที่ทำให้ในอดีตเขาเคยละเลยลูกเมียจนทำให้ทุกอย่างบานปลายถึงวั