ทำไมเขาถึงไม่รู้...
ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆ กับร้านคาเฟของคณะเศรษฐศาสตร์ เธอเลือกมานั่งเล่นตรงนี้แทนที่จะกลับห้อง เพราะไม่อยากฟุ้งซ่านร้องไห้คนเดียว
คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเหม่อออกไปนั้น จู่ๆ ก็มีร่างคุ้นตาที่หายสาบสูญจากเธอไปร่วม 2 เดือนก็โผล่หน้ามาหากัน พร้อมกับรอยยิ้มทะเล้นอย่างเคย
"ไอ้ชา! มานั่งทำหน้าเป็นหมาเศร้าอยู่คนเดียว มึงทำตัวเหมือนคนอกหักเลยว่ะ ฮ่าๆ" มันเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือมาตบไหล่ของเธอเบาๆ
"..." คำพูดนั้นของเพื่อนสนิท ทำเธอเงยหน้าขึ้นมองมัน พร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า
ไม่คิดว่าเพื่อนจะพูดแทงใจดำกัน...
"อ้าว กูพูดเล่น มึงจะน้ำตาคลอเพื่อ อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับเฮีย"
พีทที่เห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้ก็ถึงกับหน้าเสีย มันถึงได้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับเธอ
"อือ" คนตัวเล็กพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ หน้าเธอเห่อร้อนไปหมด ตลอดสองสามวันมานี้เธอเก็บตัว และไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใ
