บทนำ 1

บทนำ คุณเคยปฏิเสธใครเมื่อครั้งยังเรียนอยู่มัธยมหรือเปล่า? และไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเธอนี่สิ... และมันก็ส่งผลมาถึงปัจจุบัน ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อน @โรงเรียนมัธยมปลาย ห้อง ม. 4/1 ห้องคิง เวลา 7.05 นาที คนตัวเล็กเข้าเรียนในเช้าวันหนึ่ง เป็นวันปกติที่เด็กห้องคิงอย่างเธอจะมาเรียนเช้าเหมือนในทุกวัน แต่... วันนี้กลับมีบางอย่างแปลกไปนี่สิ เมื่อสอดมือเข้าไปใต้โต๊ะ ฝ่ามือเล็กกลับสัมผัสได้ถึงถุงอะไรบางอย่าง พลันหัวคิ้วกลับขมวดเข้าหากันในวินาทีนั้น "หือ? ใครเอาอะไรมาไว้ใต้โต๊ะเราเนี่ย" เธอพึมพำเสียงแผ่ว พร้อมกับหยิบ 'ถุง' ที่อยู่ใต้โต๊ะออกมา มือเล็กหยิบถุงนั้นก่อนจะเปิดดู มันคือถุงกระดาษที่ภายในมีลูกอมรูปหัวใจ 'รสวานิลลา' อยู่ในนั้น พร้อมกับซองจดหมายสีชมพู!!! จดหมายสีชมพูไม่พอ มันยังแปะด้วยรูปหัวใจอีกต่างหาก ราวกับจดหมายบอกรัก "ของใครเนี่ย!!" คนตัวเล็กถึงกับหันซ้ายหันขวา วันนี้เธอมาเรียนเช้ามาก แต่ยังมีคนมาเช้ากว่าเธอ อีกทั้งยังเอาของพวกนี้มาใส่ที่ใต้โต๊ะกันอีก ภายในห้องไม่มีใครเลย อีกทั้งเพื่อนผู้ชายในห้องเธอมีแต่เพื่อนที่เป็นตุ๊ดเสียส่วนใหญ่ ส่วนชายแท้มักจะเข้าเรียนสายมันเป็นไปไม่ได้เลยที่เพื่อนในห้องจะให้ของพวกนี้กับเธอ นี่เธอโดนจีบเหรอ... แล้วใครเป็นคนจีบ? เป็นครั้งแรกที่เธอได้ของพวกนี้ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของถุงกระดาษพวกนี้ กับซองจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน ว่าแล้วก็ลองเปิดอ่านจดหมายข้างในที่เต็มไปด้วยลายมือ... ไก่เขี่ย! "อะไรเนี่ย อ่านไม่ออกเลย ทำไมลายมืออ่านยากขนาดนี้" จากที่ตื่นเต้นทำเธอถึงกับหน้างอ ลายมือคนจริงๆ เหรอเนี่ย เธอแกะลายมือเขาไม่ออกเลย : ( "จะส่งมาสารภาพรัก หรือส่งมาให้พิสูจน์อักษรกันแน่" เธอขมวดคิ้วมุ่น ลายมือแบบนี้มีแค่พวกหมอที่อ่านออกแล้วละ อีกอย่างบนกระดาษมันก็เหมือนกับเขียนแล้วลบหลายๆ ครั้ง จนกระดาษแทบจะยุ่ยทะลุไปถึงด้านหลังแล้วด้วยซ้ำ มันยิ่งทำให้อ่านยากไปอีก "ลายมืออย่างกับลายมือหมอเลย หือ? หรือว่าคนที่จีบเราจะเป็นรุ่นพี่ที่สอบติดคณะแพทย์ในปีนี้..." หรือเป็นพี่นนท์ เอ๊ะ! ไม่สิ พี่นนท์มีแฟนแล้วนี่นา อาจจะเป็นพี่ต้นก็ได้ ปีนี้รุ่นพี่มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 ของเธอสอบติดคณะแพทย์หลายคน มันต้องมีสักคนที่ส่งจดหมายพวกนี้มาให้เธอ คิดแบบนั้นก็ทำเธอยิ้มแป้นกับจดหมาย (ที่อ่านไม่ออก) มีแค่ประโยคหลังที่พอให้เธออ่านออก คือคำว่า 'หลังเลิกเรียน ขอนัดเจอที่หลังโรงเรียนได้ไหม อยากเห็นหน้าเธอแบบชัดๆ สักครั้ง' คนตัวเล็กมองด้านล่างของกระดาษ เพื่อหวังว่าคนที่ส่งมาจะลงชื่อตรงนั้น แต่มันกลับว่างเปล่า... อ่า เธอเองก็อยากจะรู้ว่าใครเป็นคนส่งพวกขนมกับลูกอมรสวานิลลาให้เธอ สถานการณ์มันบังคับให้เธอต้องไปพบเขาหลังโรงเรียนสินะ และแล้วหลังเลิกเรียนก็มาถึง ต้องขอสาบานว่าวันนี้เธอเรียนแทบจะไม่รู้เรื่อง อีกทั้งยังโม้กับเพื่อนที่นั่งติดกันว่ามีหนุ่มโพรไฟล์ดีมาจีบเธอด้วย เพื่อนสาวก็ตื่นเต้นใหญ่เสียยิ่งกว่าเธอ แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้บอกว่าจะนัดเจอ 'เขา' หลังเลิกเรียน และวันนี้คือเวรทำความสะอาดห้องของเธอเสียด้วยสิ กว่าที่ทุกอย่างจะเสร็จก็ปาไปเกือบ 5 โมงเย็นแล้วด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นยังจะรอเธออยู่หรือเปล่า แต่ถ้าอยากเจอเธอจริงๆ เขาคงอาจจะรอก็ได้ เธอไปดูหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร คนตัวเล็กเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดไว้หลังห้อง พร้อมกับหยิบกระเป๋านักเรียนก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่าง นักเรียนบางส่วนยังคงเล่นบาส หรือเล่นฟุตบอลกัน ส่วนเธอมีคนคอยรับคอยส่ง ซึ่งตอนนี้คนของทางบ้านยังคงไม่มารับ เธอเลยตัดสินใจเดินไปยังหลังโรงเรียน เพื่อไปตามนัดของใครบางคน บรรยากาศหลังโรงเรียนมันเงียบมากกว่าปกติ คนอย่างรุ่นพี่ที่สอบติดแพทย์เขาจีบสาวกันแบบนี้จริงๆ เหรอ... นัดเธอหลังโรงเรียนอย่างกับพวกอันธพาลที่นัดคู่อริออกมาเจอเลย ไม่ทันที่ความคิดในหัวจะจางหายไป ปลายเท้าของเธอกลับชะงัก เมื่อเจอใครบางคนที่ยืนพิงกับผนังห้องเก็บอุปกรณ์การเกษตรของทางโรงเรียน ซึ่งห้องนี้คือทางผ่านไปยังหลังโรงเรียน กึก! เธอจะไม่ชะงักเลยสักนิด ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่ 'เฮียบิ๊ก' ชั้น ม. 5/6 ซึ่งเป็นหัวโจกของโรงเรียน และขึ้นชื่อเรื่องชกต่อยกับเด็กต่างโรงเรียน จนเป็นที่เลื่องลือกันทั่วโรงเรียน อีกทั้งเขายังเป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพล ใครจะไปกล้าหือ... และเขาก็ราวกับรับรู้การปรากฏตัวของเธอ ร่างสูงที่ยืนพิงผนังนั้นก็เหลือบสายตากลับมามองคนตัวเล็ก พร้อมกับเอ่ย... "มาแล้วเหรอ..." เขาพูดคำนั้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เหมือนกับทุกครั้งที่เธอเห็นเขาในโรงอาหาร อีกฝ่ายมักทำหน้านิ่งอยู่เสมอ แต่... นี่เขาพูดกับใครงั้นเหรอ? "ฮะ?" 'ชารีน' ถึงกับอุทานออกมา เพราะคนตรงหน้ากลับจ้องมายังเธอ สายตาดุๆ ของเขามองมายังเธอนิ่งงันอยู่อย่างนั้น จนเธอเผลอเงยขึ้นไปสบตาของเขา ใบหน้านิ่งเรียบนั้น เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำตามกรอบหน้าหล่อๆ ของเขา ตรงกลีบปากหยักของเขามีรอยเลือดซิบอยู่ตรงนั้น แต่รอยพวกนั้นกลับไม่ได้ทำลาย 'ความหน้าตาดี' ของเขาเลยสักนิด เธอเองก็เผลอมองเขาราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตาเธอ จนอีกฝ่ายต้องกระดิกนิ้วเรียก "มานี่ดิ๊" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอย่างผะแผ่ว เขาขยับตัวเล็กน้อย พร้อมกับเสยผมที่ปรกหน้าผากของตัวเองออกลวกๆ เขามีเหงื่อ... คงอยู่ตรงนี้นานจนเหงื่อออก หรือไม่ก็คงเล่นบาส เพราะอีกฝ่ายเป็นนักกีฬาของโรงเรียนเช่นเดียวกัน "พูดกับใครเหรอคะ?" เธอถึงกับหันซ้ายหันขวา แต่ตรงบริเวณนี้มีแค่เธอคนเดียวนี่สิ อย่าบอกนะ ว่าเขาพูดกับเธอ... ตอนนี้คนตัวเล็กได้แต่กลืนน้ำลายก้อนเหนียวลงในลำคอ ริมฝีปากเผลอเม้มเข้าหากัน เมื่อเขาใช้สายตามองกันตรงๆ กลับทำเธอเย็นวาบไปทั้งตัว เขาตัวสูง อีกทั้งยังตัวใหญ่กว่าเธอมากด้วย ทั้งท่าทาง และน้ำเสียงเขาให้ความรู้สึกราวกับโดนคุกคาม มากกว่า 'จีบ' เป็นไหนๆ "ก็ยืนกันอยู่แค่นี้ ก็ต้องพูดกับเธอดิวะ"