ตอนที่ 2 คนกากๆ

"ถ้าเธอตายขึ้นมา ฉันนี่สิจะเป็นรายต่อไป กูโดนคนคณะนี้ฆ่าหมกป่าแน่" ร่างสูงของพีทบิดขี้เกียจเล็กน้อย พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองป้ายที่อยู่ตรงหน้าคณะวิศวะ คนตัวเล็กมองเพื่อนสนิทที่สวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะ เห็นพีทก็ยังรู้สึกหลอนๆ เพราะเพื่อนสนิทของเธอคนนี้ก็เรียนคณะนี้ตามรอยพี่ชายของตัวเอง ถ้าพีทอยู่ตรงนี้เธอเองก็แอบเลิ่กลั่กรีบมองซ้าย มองขวาเผื่อ 'ใคร' บางคนจะโผล่ออกมา แต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็ยังไร้วี่แววของใครคนนั้น และนั่นก็ทำให้เธอถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "แล้วนี่ไม่มีเรียนเหรอ" คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปถามเพื่อน แต่พีทกลับทำสีหน้ากวนๆ กลับมาให้เสียอย่างนั้น "ไม่มีจะมาเหรอ มีเรียนที่ตึกรวมข้างคณะเธอนั่นแหละ" พีทยักไหล่พร้อมกับยกแขนมาพาดไว้บนไหล่เล็กของเธอ ก่อนจะออกแรงดันให้เธอเดินไปข้างหน้า เราทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิท ที่สนิทใจกัน ไม่มีเรื่องชู้สาวแม้แต่น้อย แต่คนนอกที่เดินผ่านไปผ่านมาก็คิดไปต่างๆ นานา เพราะพีทเป็นผู้ชายขี้เล่น และมันก็ไม่ได้ทำตัวสนิทแบบนี้กับเธอแค่คนเดียว แต่กับเพื่อนผู้หญิงคนอื่นมันก็ทำแบบนี้นี่แหละ เธอเองก็ไม่ได้อึดอัดอะไร เพราะรู้นิสัยขี้เล่นของมันดี "กวนตีน คนอุตส่าห์ถามดีๆ " เธอเบ้ปากใส่เพื่อนไปแบบไม่จริงจังนัก แต่ในตอนที่กำลังเดินผ่านป้ายคณะวิศวะนั้น พีทกลับเอ่ยถามขึ้น "ว่าแต่กล้าเดินผ่านคณะฉันแล้วเหรอ ไม่กลัวจะเจอ..." ไม่ทันที่มันจะได้หลุดชื่อของใครบางคนออกมา เธอกลับใช้ข้อศอกกระแทกลงไปยังหน้าท้องแน่นๆ ของอีกฝ่าย "หุบปากแกไปเลยพีท แล้วอย่าเอาแขนมาพาดบนไหล่ได้ไหมมันหนักนะ" คิดว่าตัวเองเป็นเด็กมัธยมขี้ก้างในวันนั้นเหรอ ถึงได้เอาแขนใหญ่ๆ มาพาดบนไหล่ของเธอแบบนี้ พีทเองก็ตัวใหญ่ และตัวหนาขึ้น อีกทั้งยังสูงกว่าเธอเยอะมาก แต่มันกลับเอ่ยถึงใครอีกคนจนได้ "แขนฉันยังใหญ่ไม่เท่าเฮียบิ๊กเลย ของเฮียบิ๊กอย่างใหญ่ ตัวก็โคตรใหญ่ และแม่งใหญ่ทุกส่วนด้วยว่ะ" ได้ยินคำว่า 'เฮียบิ๊ก' ก็ทำคนตัวเล็กถึงกับเบ้หน้าออกมา เธอไม่อยากได้ยินชื่อของอีกฝ่าย ไม่ใช่ว่ารังเกียจหรืออะไรนะ เธอกลัวว่าพูดๆ อยู่ แล้วเขาจะโผล่มานี่สิ และเธอไม่อยากรู้ด้วยว่าเขาจะ 'ใหญ่' ตรงส่วนไหน มันไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย "พีท แกอย่าพูดถึงเขาได้ไหม เดี๋ยวเขาก็โผล่มาหรอก" เธอทำสีหน้าขยาดใส่ แค่เห็นรูปเขาในป้ายก็ทำเธอขนลุกซู่ แล้วเหอะ ถ้าเจอตัวจริง... เธอคงไม่รู้จะทำสีหน้ายังไงนี่สิ หน้าโหดทะลุป้ายจนแทบจะถลามาต่อยเธออยู่แล้ว "ยังกลัวเฮียบิ๊กอยู่อีกจริงดิ" พีทเลิกคิ้วใส่ พลางหลุบตามองเธอ "ไม่ได้กลัว แต่ไม่อยากเจอ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกเพื่อนสนิทไปเสียงแผ่วเบา เธอยังบอกตัวเองไม่ได้เลย ว่ากลัวเขาเรื่องอะไร อาจจะกลัวเขาต่อยนิดหน่อย แต่ระหว่างเธอกับเขาราวกับมีเส้นที่ขนานกัน ตอนนี้... เขาอยู่เหนือเธอในทุกๆ อย่างด้วยซ้ำ ทั้งเกรด หน้าตา ความโด่งดัง ฐานะ หรือแม้แต่ความฮอตที่สาวๆ ในมหาลัยแทบจะถวายตัวให้ บางทีเขาอาจจะไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาด้วยซ้ำ และในตอนที่สมองกำลังเหม่อคิดไปไกล พีทกลับบ่นพึมพำใส่กัน "ถ้ามันได้ยินคงหัวเสียแน่ ที่สาวแถวนี้ไม่อยากเจอ" เสียงของพีท ทำคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองมันอีกครั้ง เพราะได้ยินไม่ค่อยชัดสักเท่าไร "เมื่อกี้พูดว่าไงนะ" "เปล๊า! ฉันบ่นเฮียไปแบบนั้นแหละ เฮียบอกอยากพบ 'สาวคนหนึ่ง' ใจจะขาดแล้วว่ะ มันบ่นว่าโคตร 'อยากเจอ' แต่สาวไม่สนใจมันเลยว่ะ" พีทเอ่ยพร้อมกับอมยิ้มมองคนตัวเล็ก แต่เธอดันสงสัยขึ้นมาเสียจนได้ "สาวที่ไหนเหรอ" วินาทีที่เผลอพูดไปแบบนั้น คนตัวเล็กก็แทบจะอยากตีปากตัวเองเสียเหลือเกิน! ไม่น่าพูดออกไปเลย และมันก็ทำให้พีทเผลอแซวเธอขึ้นมาเสียอย่างนั้น "อยากรู้เกี่ยวกับเฮียด้วยอะดิ เธอน่ะ" "เปล่าสักหน่อย ทำไมฉันจะต้องสนใจเฮียของพีทด้วยล่ะ" "ก็ให้มันจริงเถอะแม่คุณ ปากบอกไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ แต่เวลาฉันพูดถึงเฮีย มีคนหูกางตลอดเลย หึ" ได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้น คนตัวเล็กได้แต่เม้มปากของตัวเองเอาไว้ นี่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกัน เธอคงคิดว่าพีทมันกำลังจะถวายตัวเธอให้พี่ชายตัวเองนะเนี่ย แต่ดีหน่อยที่มันเป็นเพื่อนเธอ พีทไม่มีวันส่งตัวเธอให้พี่ชายเขาอย่างแน่นอน... "เปล่าสักหน่อย แกอย่ามาใส่ร้ายฉันสิ :(" เธอแค่พลั้งปากเผลอพูดไปแค่นั้นแหละ แต่ไอ้บ้าพีทกลับหัวเราะกับท่าทางเลิ่กลั่กของเธอเสียอย่างนั้น "เจอเฮียหน่อยจะเป็นไรไป อย่างน้อยก็แค่โดนเฮีย..." "หุบปากแกไปเลยพีท" จะพูดว่าโดนเฮีย 'ต่อย' สักทีสองที ใช่ไหมล่ะ ใครมันจะไปกล้าโผล่หน้าไปให้ 'คนกล้ามใหญ่' อย่างเฮียบิ๊กต่อยกัน มีหวังเธอได้คอหักตายก่อนมีแฟนแน่ๆ "ชา แกคงไม่รู้สินะ ถ้ายิ่งหนีจะยิ่งเจอ ต่อให้เธอไม่เคยเจอเฮีย แต่ไม่คิดหน่อยเหรอ ว่าเฮียอาจจะเจอเธอแล้วก็เป็นได้..." กึก! คำพูดของพีททำคนตัวเล็กถึงกับชะงักปลายเท้าที่กำลังจะข้ามทางม้าลายเพื่อข้ามไปคณะอีกฝั่ง เฮียบิ๊กอาจเจอเธอแล้ว? ไม่มีทางอ่า เขาไม่มีวันรู้ เพราะเราสองคนไม่เคยเจอกัน เธอหลีกเลี่ยงการพบเจอเขามาตลอด และมันจะเป็นอย่างนั้นต่อไป ถ้าอย่างเดียวที่เขาจะรู้... คือ พีทเป็นคนบอกนี่แหละ! :( "อย่ามาพูดเรื่องน่าขนลุกได้ไหมพีท แล้วก็เอาแขนออกไปดิ๊ มันหนัก" โทษฐานที่มันพูดไม่เข้าหู เธอเลยรีบสะบัดแขนล่ำๆ ของมันออกจากไหล่ของตัวเอง แต่แทนที่เพื่อนสนิทอย่างมันจะสำนึก กลับยกแขนหนักๆ มาพาดไหล่ของเธอเอาไว้อย่างแกล้งกัน "กับเพื่อนกับฝูงปะมึง จะหวงตัวไปให้เฮีย..." ไม่ทันที่พีทจะได้เอ่ยจบประโยค และเราทั้งคู่ยังไม่ทันได้ข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง เสียงรถบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำก็แล่นปาดหน้าของเราทั้งคู่ บรื้นนน~ คนตัวเล็กชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวลงไปบนถนน แต่ก็มีจังหวะนึงที่คนบนบิ๊กไบค์หันหน้ามามองทางเธอและพีท ราวกับเขาคนนั้นชะลอการขับบิ๊กไบค์ให้ช้าลง เพื่อมองเราทั้งคู่ คนตัวเล็กถึงกับขมวดคิ้ว เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เขาสวมหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำสนิทจนไม่สามารถที่จะเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ อีกทั้งยังสวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะ และเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายขับรถผ่านหน้าเราสองคนไป ส่วนพีทก็เอาแขนล่ำๆ ของมันค่อยๆ ผละออกจากไหล่เธอในวินาทีที่รถบิ๊กไบค์ของใครคนนั้นขับผ่านไป คนตัวเล็กได้แต่จิปากพร้อมกับบ่นพึมพำบอกเพื่อนสนิทไป "ขับรถภาษาอะไร ไม่เห็นเหรอว่ามีคนกำลังจะข้ามถนน ไม่มีมารยาทเลย :(" เธอบ่นเพื่อให้เพื่อนสนิทอย่างพีทมาตบคำพูดของเธอหลังจากนั้น แต่แทนที่มันจะด่าให้เธออย่างที่ควรจะเป็น พีทกลับเงียบไปครู่หนึ่งพร้อมกับส่ายหน้าออกมาเบาๆ "ถ้าจะกากขนาดนั้น ก็อย่ามาเป็นพี่กูเลย"