"พีทมันไม่ได้บอก... แต่มันพึมพำให้เฮียได้ยินเองต่างหาก"
คนตัวโต ได้แต่กลอกตาไปมาราวกับกำลังแก้ตัวให้น้องชายตัวเอง
"เชื่อได้ที่ไหน..." คนตัวเล็กได้แต่พึมพำใส่เขาเสียงแผ่ว มันก็เจ้าเล่ห์ เม็ดเยอะทั้งพี่ทั้งน้องเลย
และเมื่อเขาหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าของเธอได้ อีกฝ่ายก็ยื่นมันให้คนตัวเล็กในทันที แต่ไม่ทันที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบคีย์การ์ดนั้น เขากลับชักมือกลับพร้อมกับหลุบสายตามองเธอ
"คืนนี้ขอค้างด้วยได้ไหม" ร่างแกร่งพึมพำเสียงแผ่วให้ได้ยินกัน คนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนตัวสูง ก็เห็นสายตาวาววับของเขาที่สะท้อนอยู่ในนั้น
"ไม่ได้!"
เธอรู้นะเขาหวังอะไรน่ะ เจ้าเล่ห์แบบหน้านิ่ง คิดว่าเธอจะหลงกลเขาหรือไง
"หึ! ก็นึกว่าจะตามน้ำเสียอีก" เขาหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าขยาดของเธอ...
ขอเธอพักหน่อยเถอะ โดนมาเสียขนาดนั้น ขาเธอยังสั่นไม่หายเลย
"วันนี้ไม่ให้ค้างแล้ว" คนตัวเล็กพลันดันร่างแกร
