"ชาครับ..." เขายืนขึ้นเต็มความสูง ตอนนี้เขายังคงอยู่ในสภาพกางเกงสีชมพูลายคิตตี้ที่เธอซื้อมาให้เขา เธอโกรธเขาแต่ก็ยังซื้อกางเกงสีชมพูลายคิดตี้ให้ เขาก็เลยใส่มันทุกวัน และซักทุกวัน
คนตัวเล็กหันมามองกัน จนเขาเกือบจะชมเธอว่าน่ารักไปแล้วด้วยซ้ำ
"หือ?" คนตัวเล็กครางเสียงแผ่วในลำคอ ก่อนที่เธอจะคว้ากระเป๋าสะพายไปถือเอาไว้ เขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยถามเธอเสียงแผ่ว
"จะไปเรียนแล้วเหรอครับ" หัวใจเขาเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าจีบเธอในช่วงแรกๆ เสียอีก
ตอนนี้เขาโคตรประหม่าเลย กลัวว่าจะเผลอพูดอะไรให้เธอไม่พอใจขึ้นมาอีก ฝ่ามือเขาเผลอกำแน่น เหมือนกับริมฝีปากของเขาที่เม้มเข้าหากัน เพื่อลุ้นว่าเธอจะคุยกับเขาหรือเปล่า
"อืม" คนตัวเล็กครางตอบเขาพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ แต่เธอไม่กล้าสบตากับเขานี่สิ
เขาลุ้นเยี่ยวเหนียวกับคำพูดของเธอ มันลุ้นยิ่งกว่าผลฟุตบอลหรือตอนเขาชูตบาสให้ลงห่วงเสียอีก เพื่อนชวนไปเล่นบาสเขายังไม่ไปเล
