ทุกครั้งที่พิชชาพยายามผลักเขาออก ปริญญ์กลับกดร่างเธอแนบแน่นกว่าเดิม จูบเธอแรงขึ้นเหมือนจะย้ำให้จำว่าเธอคือของเขาเพียงคนเดียว
จนกระทั่งเมื่อแสงแดดตอนสายลอดเข้ามาทางผ้าม่าน ร่างเล็กก็สะบัดหลุดเสียงหวีดร้องยาว ร่างกระตุกสะท้าน ปลดปล่อยน้ำแห่งความสุขซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรงจริงๆ ดวงตาพริ้มปิดลงพร้อมน้ำตาเอ่อคลอจากความอ่อนล้า
ปริญญ์เองก็ถึงจุดหมายปลายทางตามเธอไปพร้อมกันอย่างรุนแรง เขากอดเธอแน่นจนแทบจะกลืนรวมเป็นหนึ่งเดียว หอบหายใจหนักหน่วง ซบหน้าลงบนซอกคอหอมกรุ่น
ความเงียบงันปกคลุมห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือดึงผ้าห่มคลุมกายทั้งคู่แน่นหนา แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับไม่อยากให้หลุดหายไปไหนอีก
"จำไว้พีช…ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน คุณก็เป็นของผม"
เสียงพร่าของเขาเอ่ยเบาๆ ข้างหู พิชชาไม่พูดอะไร เธออ่ะเพียงซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยโต้แย้ง ใจดวงน้อยยังสั่นสะท้านไม่หยุด ทั้งเ
