ทั้งสองคนนอนกอดกันแนบชิด หอบกระเส่าในห้วงความสุขสุดล้ำ ร่างเล็กยังสั่นระริกซบลงบนอกกว้าง สองมือจิกแน่นไม่ยอมปล่อย
เสียงหอบแรงค่อยๆ แผ่วลงเมื่อทั้งคู่ปลดปล่อยพร้อมกัน ร่างบางยังสั่นระริกในอ้อมแขนแข็งแรงของสามี ปริญญ์โน้มตัวลงจูบซับเหงื่อที่เกาะตามแก้มและหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา
พิชชาซบหน้าแนบกับแผงอกกว้าง หัวใจยังเต้นถี่ไม่เป็นจังหวะ เธอกอดเขาไว้แน่นเหมือนไม่อยากปล่อยไปไหน
“คุณทำเอาฉันแทบไม่ไหวจริงๆ”
เสียงหวานพร่าแผ่วเอ่ยกับสามีด้วยความสุขสมปนความอ่อนเพลีย
ปริญญ์ยกมือใหญ่ลูบแผ่นหลังเนียนช้าๆ กอดเธอไว้ในวงแขนแน่นหนา
“เพราะผมรักคุณ…แล้วก็ไม่เคยอยากหยุดเลย”
น้ำเสียงทุ้มเจือทั้งความอบอุ่นและความโหยหา เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายทั้งคู่ ก่อนจะซบคางลงบนเส้นผมนุ่ม กลิ่นกายหอมหวานยังติดอยู่ปลายจมูก ทำให้หัวใจพองโตอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
พิชชายิ้มบางๆ หลับตาลง เสียงคลื่นทะเลยามเช้าด้านนอกดังแผ่วเ
