เช้าวันจันทร์ บรรยากาศภายในออฟฟิศเต็มไปด้วยความเร่งรีบเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่าในวันนี้กลับมีบางสิ่งต่างออกไป พนักงานหลายคนต่างสังเกตเห็นแววตาที่จริงจังของเจ้านายหนุ่มตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาภายในบริษัท
ปริญญ์เดินนำพิชชาเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างมองตามอย่างสงสัย เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายเรียกประชุมด่วนโดยไม่มีวาระที่แจ้งล่วงหน้ามาก่อน
เขายืนสง่างามตรงกลางเวทีเล็กๆ ด้านหน้า ดวงตาคมกวาดมองพนักงานทั้งบริษัทที่กำลังรอคอย ก่อนจะหันไปมอง พิชชาซึ่งยืนอยู่ข้างกาย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความงุนงงและประหม่า
“ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกทุกคน”
เสียงทุ้มดังก้องกังวาน ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา
ปริญญ์ก้าวเข้าไปหาพิชชา หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าพนักงานนับร้อย เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบห้อง บางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่าย
“พีช! ผมไม่อยากให้คุณเป็นแค่เลขาอีกต่อไป”
ปริ
