ค่ำคืนหลังสัมมนา บรรยากาศในโรงแรมเงียบสงบลงหลังงานเลี้ยงสังสรรค์เลิกไป พนักงานแต่ละคนทยอยกลับเข้าห้องพักกันทีละกลุ่ม เสียงหัวเราะค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงลมพัดเบาๆ ผ่านต้นไม้รอบบริเวณ
พิชชาเดินกลับห้องพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ เธอพยายามทำตัวให้ปกติ ทั้งที่ในใจยังสั่นไหวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องประชุมช่วงบ่าย เธอแยกเข้าห้องพักของตัวเองทันทีที่มีโอกาส ปิดประตูแล้วทรุดนั่งลงบนเตียง หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ
ไม่นานนักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งจังหวะที่เธอจำได้ดี พิชชาเงยหน้ามองประตู ใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกไปเปิดออกช้าๆ
ปริญญ์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมทอดมองเธอด้วยแววแน่วแน่และแรงโหยหาที่ไม่ปิดบัง เขาก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูเงียบสนิท แล้วเอื้อมมือดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดแนบแน่น
“วันนี้ทั้งวันผมแทบคลั่ง…เห็นคุณนั่งทำหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในหัวผมยังมีแต่ภาพคุณ”
เขาพูดจบก็ช้อนร่า
