"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์…พะ…พอแล้ว…อื้ออ!"
เธอครางร้องสะอื้นปนเสียงหวาน แต่ยิ่งวิงวอนเขากลับยิ่งเร่งจังหวะ หนักแน่นกว่าเดิม จนร่างบางสะท้านสั่นสะเทือนแทบล้มเลิกแรงต้าน
มือหนาของเขาสอดประคองใต้ท้องแบนราบ พลิกกายเธอเล็กน้อยให้โค้งรับกับแรงกระแทกได้ลึกกว่าเดิม จังหวะใหม่ที่รุนแรงยิ่งทำให้พิชชากรีดร้องเสียงหลง ความอาย ความเพลีย และความสุขผสมปนจนพร่าเลือน
"พีช…คุณคิดเหรอว่าผมจะยอมให้คุณลงจากเตียงง่ายๆ"
ปริญญ์กระซิบเสียงพร่าหนักแน่นข้างหู กัดเม้มติ่งหูนุ่มเหมือนตอกย้ำคำพูด
"คุณจะได้เรียนรู้ว่า ทุกครั้งที่ปฏิเสธผม...คุณก็จะยิ่งถูกผูกไว้แน่นขึ้น"
เขาเปลี่ยนจังหวะอีกครั้ง จากแรงกระแทกถี่รัวกลับเป็นกดลึกช้าๆ แต่หนักหน่วง ทำให้พิชชาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทุกครั้งที่เขาดันแก่นกายแข็งขึงเข้าไปในรูเสียวราวกับจะตรึงเธอไว้กับเตียงตลอดกาล
"อ๊ะ…อื้ออ…ไม่ไหวแล้ว"
เสียงครางหวานดังสะท้อน ไม่ว่าเธอจะพยายามกลั
