“เมี่ยง พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปทำงานแล้วนะ แต่ตอนเย็นจะรีบกลับ”
มัสยาหันมองไปยังต้นเสียงที่กุลีกุจอช่วยเธอหอบหิ้วข้าวของของลูกเข้ามาในห้องนอนหลังออกจากโรงพยาบาล ค่ารักษาเหยียบแสนเขาเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด แม้จะชดเชยเรื่องเลวร้ายที่เขาทำกับเธอไม่ได้ แต่ก็รู้สึกดีนิดหน่อยที่มีเขาช่วยแบ่งเบาภาระ
“อืม ฉันดูแลลูกเองได้ ถ้านายมีอะไรต้องทำก็ไปทำเถอะ มาแค่วันว่าง ๆ ก็ได้”
เธอวางคนตัวเล็กที่นอนหลับปุ๋ยมาตลอดทางลงในเปล เมื่อหันกลับมา ก็สบตากับเขาที่ไม่รู้ว่ามองเธออยู่นานแค่ไหนแล้ว
“มีอะไร”
“ไม่ว่าจะว่างหรือไม่ว่าง ฉันก็จะมาช่วยเธอเลี้ยงลูก ต่อไปนี้ฉันจะมานอนห้องเธอทุกคืน”
“ไม่ได้ ถ้าคู่หมั้นนายสงสัยจะทำยังไง นายไม่คิดจะไปนอนกับเธอบ้างเลยหรือไงถึงจะมานอนที่นี่ทุกวัน”
เธอสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีหึงหวงแอบแฝง ทำเอาเขาถอนใจ
พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบชุดนอนออกมาจากตู้ เม
