สายฟ้าเหลือบมองมัสยาทุกครั้งที่ฉัตรพลตักกับข้าวใส่จานให้ หมอนั่นดูแลเธออย่างดีจนแทบจะป้อน ไม่เกรงใจสามีของเธออย่างเขาเลยแม้แต่น้อย
ส่วนเธอเองก็ยิ้มรับทุกครั้ง แถมยังชวนกันพูดคุยสนุกสนาน วันนี้เขาเห็นเธอยิ้มมากกว่าเวลาที่อยู่กับเขารวมกันเป็นเดือนเสียอีก
“น้องหมากกวนคุณป้ามากไหมครับ ผมเกรงใจ”
สายฟ้าพูดแทรกความหวานเรี่ยราดของสองคนนั้น ประภาที่ลอบสังเกตทุกคนอยู่อมยิ้มกับท่าทีหึงหวงที่พยายามจะไม่แสดงออกมา แม้จะเสียดายมัสยาอยู่มากเพราะลูกชายเธอท่าจะหลงรักจริง ๆ แต่เจ้าของตัวจริงนั่งหัวโด่และเก็บงำความหวงไม่ได้แบบนี้เห็นทีจะยาก อย่างไรลูกชายของเธอคงต้องกินแห้วแน่นอน
“ไม่เลยจ้ะ เป็นปกติของเด็กวัยนี้ กินแล้วก็นอนเท่านั้น”
“ผมกับเมี่ยงคงรบกวนคุณป้าอีกไม่นานนะครับ ตอนนี้ผมกำลังหาพี่เลี้ยงให้มาดูแลน้องหมากที่คอนโด จะได้ไม่ต้องพาน้องหมากเดินทางไปมาทุกวัน สะดวกกับเมี่ยงด้วย”
ฉัตรพลหันมองหน้าสายฟ้า
