สายฟ้าตื่นมาให้นมลูกชายด้วยตัวเอง ในอ้อมกอดมีคนตัวเล็กป้อมจอมตะกละที่ดูดนมไม่หยุด เขาละสายตาจากใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกชายมองผู้หญิงที่เขาเพิ่งทำให้เธอมีสถานะมากกว่าแม่ของลูกกำลังหลับตาพริ้ม ความน่ารักของเธอดึงดูดให้เขาโน้มลงไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่
เมื่อกล่อมจนลูกหลับแล้วจึงกลับขึ้นเตียงสอดตัวเข้ากอดด้านหลังเธอภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ไม่ได้มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้น
มัสยารู้สึกตัวทันใด เหลือบมองนาฬิกาแล้วก็ต้องตกใจเพราะเลยเวลาให้นมลูกไปแล้ว
“นอนเถอะ ฉันให้นมลูกแล้ว ตอนนี้หลับปุ๋ยเลย”
“ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ”
“เห็นเธอนอนอยู่ ไม่อยากกวน เหนื่อยมากเหรอ”
“นายไม่น่าถามคำถามนี้กับฉันนะ”
“นั่นสิ ไม่น่าถามเลยเนอะ”
พูดจบก็กอดจูบนัวเนียจนเธอยอมตกเป็นของเขาอีกครั้ง แม้จะบ่นแต่ก็เต็มใจให้เขารังแกจนแสงแรกของพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าพร้อมกับดวงตาที่ค่อย ๆ ปรือและปิดลงด้วยความเพลียสุดกำลัง
คนตัวโตจูบไหล่มนของคนเป็น
