“เราย้ายบ้านกันไหม”
“อะไรนะ”
เธอขยับตัว เขาจึงต้องถอดถอนท่อนร้อนออกมาแล้วทิ้งตัวลงนอนหงายฝั่งที่เธอนอนคว่ำหันหน้ามาหา
“ฉันพูดว่า เราย้ายบ้านกันไหม”
“ทำไม ฉันอยู่ที่นี่กับลูกมาตั้งนาน อยู่นี่ก็สบายดี”
“มันสะดวกสบายแค่ตอนลูกเล็ก ๆ เท่านั้น ถ้าลูกเราเดินได้จะเอาพื้นที่ที่ไหนให้ลูกเดิน จะให้เขาอุดอู้อยู่แต่ในห้องนอนกับห้องนั่งเล่นเหรอ”
“เราอยู่กันได้ตามอัตภาพ ฉันมีปัญญาหาให้ลูกได้แค่นี้”
“แต่เธอมีฉัน ฉันเป็นพ่อของน้องหมาก เป็นผัวเธอ ฉันบอกแล้วว่าจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุดและฉันมีปัญญาทำ”
“นายกำลังจะทำอะไร”
“ฉันซื้อบ้านไว้ให้เธอกับลูกแล้ว ซื้อเป็นชื่อเธอ”
“ฟ้า...”
มัสยาเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเขาจะกล้าซื้อบ้านเป็นชื่อเธอ แม้ว่าสำหรับคนรวยอย่างเขาอาจไม่สะเทือน แต่ราคาบ้านหลังหนึ่งที่ระดับคนอย่างเขาจะซื้อก็ไม่น่าจะต่ำกว่าห้าล้าน
“พรุ่งนี้หลังเลิกงานเราไปดูกัน ฉัน
