“นายแบ่งเงินไว้ใช้หน่อยไหม”
คนตัวบางเปลือยเปล่าในอ้อมกอดมีแก่ใจแบ่งปัน เธอลุกขึ้นคว้าซองเงิน เขาจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองเธอด้วยแววตาหวานซึ้งรักใคร่สุดหัวใจ
“อะ คนละครึ่งนะ ฉันเก็บไว้เท่านี้พอ”
เธอยื่นซองเงินคืนให้เขาหลังจากดึงออกมาครึ่งหนึ่ง เขารับเงินนั้นมาแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง
“ขอบคุณนะเมี่ยง แต่ฉันไม่เอาหรอก ฉันแบ่งไว้แล้ว ตอนนี้ฉันมีเงินมากพอจะซื้อบ้านให้เธอกับลูกอยู่แล้วนะ แต่มันอาจจะหลังเล็กกว่าเดิมมาก สนามหญ้าหน้าบ้านไม่กว้างเท่าเดิม จำนวนห้องก็อาจจะน้อย แต่ก็ยังดีกว่าอยู่คอนโด”
“เก็บเงินไว้ก่อนดีไหม เผื่อนายต้องใช้ทำอะไร ลูกก็ยังเดินไม่ได้ เรื่องสนามหญ้ายังไม่จำเป็นหรอก ไว้ทำงานนานกว่านี้ค่อยกู้ธนาคารซื้อก็ได้ ผ่อนเอา จะได้มีเงินเหลือไว้ให้นายทำอย่างอื่น”
“ซื้อบ้านแล้วก็ยังเหลือเงิน เธอไม่รู้หรอก ว่าพวกเครื่องประดับของฉันขายได้กี่บาท”
“ฉันรู้ว่ามันแพงแ
